Ik heb altijd met veel plezier gekeken naar De Plantage bij de VPRO en als ik naar huis rijd van mijn werk en Hanneke presenteert Kunststof op radio één, dan is mijn dag weer een stukje mooier dan hij tot dan toe was. Haar boek Doorzakken bij Jamin stond op mijn verlanglijstje, maar het was er nog niet van gekomen. Gelukkig had mijn basmaatje Petra (we delen een lessenaar bij Het Wagenings Symphonie Orkest) het gekocht en heeft ze het me geleend. Een heerlijk boek, en erg goed voor mijn zelfvertrouwen. Niet zo zeer vanwege de herkenning (hoewel die er zeker is), maar meer omdat het dik zijn niet echt een probleem voor me is, of tenminste, niet zo’n probleem als het voor Hanneke Groenteman lijkt te zijn. Ik ben er na 2 lijnpogingen al achtergekomen dat je altijd meer aankomt dan je afgevallen bent, en heb toen min of meer onbewust besloten dat ik dat dus niet de moeite waard vind. Ik vind het natuurlijk wel moeilijk als ik vooral als dikke medemens benaderd wordt, dat mensen bij voorbaat al denken dat je lui bent en geen discipline hebt. Soms krijg je daardoor wel rare situaties. Iemand waarmee ik in een bestuur gezeten heb, vertelde me dat ze me toch wel een heel erg leuke, gezellige vrouw vond. “Hoezo ‘toch’?”, “Nou ja, omdat je zo dik bent…”??? Aangezien mensen altijd wel wat vinden waarmee ze lullig op je kunnen reageren, maak ik me daar maar niet te druk over.
Veel dingen in het boek van Hanneke Groenteman zijn erg herkenbaar: stiekum snoepjes kopen, de TellSell-reclames, Oprah Winfrey, van die kleine dingetjes. Ik mocht vroeger maar 1 koekje bij de thee en ik kan me nog herinneren dat ik er een hele kunst van maakte om koekjes (en snoepjes) te jatten. De koekjes stonden boven op de keukenkastjes, dus ik moest een kruk pakken, daarmee op het aanrecht klimmen en dan kon ik bij de koekjestrommels. Ik probeerde er ook altijd zo koekjes uit te pakken dat het net leek alsof er geen koekjes uit waren. Ik kende de verstopplekken van mijn moeder ook beter dan ze zelf kende. “Goh, ik had toch nog een zak pepermuntjes liggen?”- “Ja, die lagen in de Römertopf op de lundiakast, maar daar liggen ze niet meer.” Ik werd er ook steeds brutaler in, eerst deed ik het alleen als mijn ouders niet thuis waren, later ook als ze niet in de kamer waren. Sinds ik op mezelf woon koop ik liever geen koekjes, omdat ik ze per pak eet, en ze gewoon naast me op de bank laat liggen, dus zelfs de lichaamsbeweging is niet meer noodzakelijk. Toen ik net een jaar uit huis was zei mijn moeder heel verbaasd tegen me dat de koekjes maar niet opgingen. Duh. En nu nog, als ik bij mijn ouders ben, en zij gaan eerder naar bed dan ik, dan moet en zal ik een rondje maken langs alle plaatsen waar snoep en koekjes verborgen kunnen liggen. Pavlov??
Hanneke, uit je boek weet ik dat het geen zin heeft om het te zeggen, maar ik vind je een topvrouw. Doordat er eindelijk een gewone vrouw (i.p.v. een wandelend lijk) een gezellig tv-programma had, ben je voor mij een soort rolmodel geworden, en doe ik gewoon waar ik zelf zin heb. Bedankt!