Mijn dagelijkse ritje in de auto kan elke dag op een avontuur uitdraaien. En dan heb ik het niet over de excessen, zoals gekantelde vrachtwagens met potgrond die het verkeer zo ophouden dat je maar vier uur langer over de route doet. Vandaag heb ik gewoon een uurtje gereden, maar er is zo veel gebeurd. Ik heb ietwat last van een ochtendhumeur en daardoor irriteer ik me nog wel eens aan het nieuws. Vanmorgen was er een tenenkrommend genant gesprek van mevrouw Verdonk op de radio. Ze was in Turkije en praatte met een turkse jongen die in Nederland in de zaak van zijn vader werkte (vrij vertaald):

“Zo, dus jij wilt je vrouw naar Nederland halen, hoe denk je dat te gaan financieren?”
“Nou, ik werk bij mijn vader in de zaak.”
“Verdien je daar wel genoeg dan om je gezin te kunnen onderhouden en te betalen voor de opleiding van je vrouw?”
“Ja, dat kan”
“En mag ze daarna ook gaan werken?”
“Als ze dat wil, ja natuurlijk dan mag dat”
“Jaja”

…

In een interview vertelde ze later dat ze er niets van snapte dat al die mensen naar Nederland wilden, het was er toch prima daar in Turkije, er stonden zelfs stenen huizen. Ik ben heel hard naar Radio 4 gegaan, want dit was me echt te veel op de nuchtere maag.
Vervolgens stond ik bij een stoplicht achter een vrachtwagen die iets vervoerde, dat het meest leek op een decorstuk uit The Matrix. Wie weet wat het is mag het zeggen.

Toen ik vervolgens bij mijn werk aan kwam zag ik het volgende:

(Klik op de foto om te zien wat er aan de hand was).
Gelukkig rijd ik meestal gewoon van A naar B, niet beter, niet slechter.