Ik ben geen trouwe deelnemer aan vaste rubrieken, maar als er een goede reden is om weer eens een oude, goede CD met een verhaal uit de kast te halen, dan wil ik nog wel eens mee doen. Vandaag een tekst van een moderne danzón: Una Rosa Española van Eddie Palmieri. Eddie Palmieri is bij salsa liefhebbers vaak wel bekend, maar de danzón is een bijna vergeten, maar o zo leuke muzieksoort.
Vroeger, toen alles nog goed, maar ook nog koloniaal was, was er een revolutie in Frankrijk. Die revolutie sloeg ook over naar het Franse deel van Santo Domingo (nu Haiti) en de daar aanwezige Fransen vluchten met hun hele hebben en houwen naar de oostkust van Cuba. Behalve hun hebben en houwen hebben ze ook hun muziek meegenomen: de contredanse. Contredanse heeft overigens helemaal niets te maken met een dans die ergens tegen is, het is gewoon een verbastering van het engelse Country Dance, de fransen hadden de dans dus ook gewoon schaamteloos gejat.
De contredanse was eigenlijk gewoon Europese kamermuziek, met een piano, violen, een fluit en wat pauken (en natuurlijk een contrabas…). De contredanse werd verbastert tot contradanza, de ritmes werden wat verscherpt en op de één of andere manier ontstond hier Cuba’s nationale dans uit: de danzón. De muziek is eigenlijk te tuttig voor woorden, met een viool en een fluit en een erg strakke vorm, met wel hier en daar wat ruimte voor improvisatie, maar alles wel binnen de perken! Ook de dans was aan strakke regels gebonden, maar gelukkig ontstond er een nieuwe mode, waarbij er een soort van cesuur ontstond in het nummer, en er een wat swingender en vrijer deel aangeplakt werd (voor de liefhebber: gebaseerd op de Son). Hier werd ook vrijer op gedanst en uit dit dansdeel is de welbekende chachacha ontstaan: “Ik merkte dat de dansers bij het verschuiven van hun voeten een zga-zga-zga geluid maakten en als 200 personen dat tegelijkertijd doen , is dat duidelijk hoorbaar” merkte de uitvinder van de cha cha
cha, Enrique Jorrín ooit op.
Toen ik het thema van DiDi las, wist ik gelijk dat ik dit nummer wilde gebruiken. Niet omdat de tekst nou zo geweldig is, maar omdat het zulke leuke muziek is. Het grappige is alleen dat ik me nooit echt verdiept heb in het nummer en een google nog wat erg leuke dingetjes over het nummer naar boven brachten. Om te beginnen is het nummer niet een ‘authentieke’ danzón, het is in de jaren 70 door Eddie Palmieri geschreven. Wil je meer ‘tipica’ danzones horen, kijk dan hier.

Palmieri heeft met deze tekst ook tegelijkertijd een parodie geschreven of een tekst van een bekende popgroep. Ik denk dat de Beatles-liefhebbers al lang afgehaakt zijn op dit punt van het logje, maar zij kunnen er vast meer over vertellen. Hier (5 Mb) een mp3tje met het nummer, uitgevoerd door het European Danzón Orchestra. Ik heb van twee van de bassisten die ooit in het orkest speelden les gehad. Dat is minder bijzonder dan het lijkt, het orkest heeft namelijk zijn thuisbasis in Arnhem. Toen ik net contrabas speelde was dit nummer één van mijn favoriete oefenstukken op mijn bas, om de plekken van de noten enzo te vinden. Ik heb het mp3tje zelf geript, is qua auteursrechten misschien niet zoals het hoort, maar als je het leuke muziek vindt kun je de CD hier kopen.