Vriendinnetje A. werkte thuis, ik ben vrij en moet studeren. We besloten dus te gaan lunchen in de ‘stad’. Gezien het onverwacht mooie weer stelde A. voor op de berg te gaan eten, met uizicht over de Betuwe. Toen we druppels voelden onderaan de berg zijn we snel De Vrijheid ingedoken. De Vrijheid is een Mexicaans eetcafé. Het eten is over het algemeen goed, de bediening is, laten we zeggen, anders, maar aangezien het café absoluut geen pretenties uitstraalt is dat wel oké.
De eigenaresse is blij ons te zien en wil al Margarita’s gaan maken (beste Margarita’s uit de wijde omgeving), maar we houden het alcoholvrij, want we werken thuis. Thee en koffie en de Mexicaanse lunch. We genieten van het eten, babbelen wat over werk, gemeenschappelijke kennissen, het studentenhuis.
Vriendin A. en ik leerden elkaar kennen tijdens de AID, de Algemene Introductie Dagen, in landbouwkringen vooral niet te verwarren met de Algemene Inspectie Dienst. We kwamen elkaar tegen bij een workshop gedichten schrijven en we bleken dezelfde studie te doen en sindsdien zijn we bevriend. We zijn allebei gestopt met de studie en iets anders gaan doen, we hebben samen in een studentenhuis gewoond, we maken allebei muziek en steken elkaar aan met ons enthousiasme. Dankzij vriendin A. ben ik contrabas en klassieke muziek gaan spelen, ik heb viendin A. richting de jazz en de latin gestuurd. Vriendin A. en ik hebben maar een half woord nodig.
Na een goed bord met rijst, iets met kip en iets met kaas en rund besloten we op een bankje bij de uiterwaarden te gaan zitten. We kunnen samen heerlijk oneindig in de verte zitten staren en zo nu en dan wat zeggen. Op de dijk kwamen steeds groepjes langs. Het duurde even voor het kwartje viel. De AID! Even waren we stil, tot ik A. een iets te hard uitgevallen pets tegen haar dij gaf: “We kennen elkaar vandaag vijftien jaar!”.
Vijftien jaar, da’s niet niks. We wonen ook vijftien jaar in Wageningen. Zo lang heb ik nog nooit ergens gewoond. Wat zijn wij en onze dromen veranderd en hetzelfde gebleven in die vijfien jaar, en wat worden we oud.
Anne-Lise on August 19, 2005
Dat is best bijzonder, zo’n vriendschap.
blommetjemac on August 19, 2005
Heel bijzonder en dat moet je koesteren.
Mo on August 20, 2005
Mooi zo’n vriendschap! En ja, de tijd gaat heel snel. Dat besef je op zulke momenten.
Mieke on August 20, 2005
Fijn zo’n goede vriendin, heerlijk vertrouwd.
Petra on August 20, 2005
15 jaar… Dat is echt lang. en dan de AID, oei langer geleden voor mij.
Kaat on August 20, 2005
Ik bedacht me vandaag ook, dat ik twaalf jaar geleden ging studeren. Ook ik heb daar nog vrienden aan overgehouden. Maar wat gaat die tijd toch snel zeg.
henriette on August 20, 2005
Bedankt voor de spiegel. Ik word ook oud.
Vriendin A on August 22, 2005
Zo oud zijn we toch niet? We kunnen nog steeds wel erg goed samen (in koor) vragen van mensen beantwoorden, ook als we geen margarita’s op hebben. Op de volgende 15 jaar: Broeva Haro!