Afgelopen maandag, ‘s ochtends vroeg, is mijn oude tante overleden. Min of meer onverwacht, maar ze lag al in het ziekenhuis en uiteindelijk is ze mooi en vredig ingeslapen.
Ik werd maandagochtend op mijn werk gebeld en omdat het geen dramatische dood was, ze was 89, ben ik gewoon doorgegaan met waar ik mee bezig was. Het was een drukke week: auditie op maandagavond, twee opdrachten voor mijn studie inleveren, drie dagen werken omdat ik twee dagen cursus wilde doen. Donderdagavond was er de mogelijkheid tot condoleancebezoek. Het kwam precies goed uit, doorrijden vanuit de cursus, even bij mijn tante langs. Ze lag in huis opgebaard en het was goed om haar te zien. Ze deed me heel erg denken aan grootje, haar moeder, mijn grootmoeder. Grootje overleed toen ik acht was. Door een foutje heb ik haar ook opgebaard zien liggen en dat vond ik toen al heel bijzonder.
Ik ben eigenlijk de hele avond gebleven, gepraat met mijn neven en nicht en alle mensen die langs kwamen. Eigenlijk was het me heel snel duidelijk dat ik bij de uitvaart wilde spreken.
Zaterdagochtend was de crematie. Het was een bijzondere dag. Ik heb de hele dag met mijn neven en nicht en hun aanhang doorgebracht. Het was goed en het was mooi. Mede door de praatjes van mijn moeder en mijn neef heb ik meer inzicht gekregen in onze relatie. Toen mijn vader nog alleen was, was hij kind aan huis bij zijn oudere zus en hij maakte gewoon deel uit van het gezin. Mijn moeder werd ook warm door het gezin opgenomen. Toen mijn vader overleed en ik geboren werd, is ook mijn moeder deel van het gezin geworden. Ik heb dan ook ontelbare keren bij mijn oom en tante gelogeerd, als kind, als puber en later toen ik studeerde waaide ik regelmatig even langs. Mijn tante was voor mij ook een belangrijke informatiebron over mijn genenpool. Ik lijk op mijn vader, en zowel mijn vader als mijn tante leken op grootje. Ze nam ook regelmatig de tijd om me verhalen te vertellen over mijn vader, over zijn jeugd, over hem en zijn oom. Gewoon, de verhalen die rondgaan in een familie, die de band bevestigen.
De uitvaart werd verzorgd door een particuliere uitvaartondernemer, een fijne persoonlijke aanpak en er werd veel uit handen genomen. Het grappige was dat zowel mijn moeder als mijn nicht het beroep van uitvaartondernemer wel wat voor mij vonden. Het was ook al door mijn eigen hoofd geschoten, dus wie weet, heb ik eindelijk een spoor gevonden.
Het mooiste van de dag was het thuisgevoel: dit is mijn familie en ik ben intens gelukkig dat dit mijn familie is.
Door de drukke week en de emotionele zaterdag ben ik wel helemaal kapot. Gisteravond ben ik om half elf naar bed gegaan en ik heb tot tien uur liggen slapen. Vanmiddag heb ik van twee tot zes nog een paar uur geslapen en ook nu zakken mijn ogen weer dicht. Tijd dus om te gaan slapen, morgen begint weer een drukke werkweek.
Anne-Lise on November 20, 2005
Mooi gezegd. En fijn dat het goed was.
Mieke on November 20, 2005
Wat heerlijk dat je je zo thuis voelt bij je familie.
blommetjemac on November 20, 2005
Zo’n beroep daar kom je niet zomaar op, daar is vaak iets speciaals voor nodig, een bepaalde levenservaring ook. Ik heb er ook wel eens over gedacht.
Hansje on November 21, 2005
Het kan soms zó’n mooie en warme dag zijn, zo’n begrafenis. En dat zal de herinneringen aan je tante alleen maar fijner maken. Fijn dat je er met zo’n prettig gevoel op kunt terugkijken.
Aukje on November 21, 2005
Gecondoleerd met je oudtante. Toen mijn oom overleed had ik ook dat warme thuisgevoel. Bijzonder is dat. We spraken af elkaar vaker te zien. Maar helaas komt dat er niet van. Jammer, maar zo gaat dat.
Saskia on November 21, 2005
Gecondoleerd. Maar fijn dat het goed was zo.
anneliese on November 21, 2005
Wat jammer voor je dat jouw TL er nu niet meer is! Ik zal de mijne een extra knuffel geven!
Anne-Floor on November 21, 2005
Gecondoleerd, Annemiek. Het is altijd fijn als je herinneringen over een overleden familielid kunt delen met je familie, ik weet er alles van. Een droevige dag kan zo heel bijzonder worden.
Wmijn on November 21, 2005
Gecondoleerd.
Zo zijn begravenissen toch het prettigst. Als het na 89 jaar mooi is geweest en je daar dan ook vrede mee kunt hebben. Natuurlijk is het droevig niet meer met iemand van gedachten te kunnen wisselen, maar op deze manier hoort het bij het leven. Dan de gezelligheid en warmte van de familie weer te voelen, dat zijn belangrijke momenten. Op deze manier blijft een begravenis als een goede gebeurtenis in je gedachen.
petra on November 21, 2005
Wat bijzonder dat familiegevoel. En uitvaartondernemer… Ik heb even zitten denken en ik zie je wel zitten!
ton on November 21, 2005
Fijn dat je op een goede manier afscheid hebt kunnen nemen (en wellicht een nieuwe toekomst instapt).
Foefer on November 21, 2005
Wat een superindrukwekkende gebeurtenis, om allerlei redenen. Jee. En hoe indrukwekkend opgeschreven. Lief. Oprecht. Mooi.
Kaat on November 22, 2005
Gecondoleerd. Ik weet hoe bijzonder ze voor je was, je schreef altijd al heel liefdevol over haar. Sterkte de komende tijd.
x