Omdat ik door te veel gedoe weinig heb kunnen doen voor mijn werkgroepje, dus heb ik afgesproken dat ik me ontferm over de laatste opdracht. We (ergo ik) moeten een client care systeem bedenken. Het grootste deel van de schema’s had ik dit weekend al af, ik moest nog een paar aanpassingen doen en het schrijfwerk erbij uitvoeren. Vandaag was ik thuis en kon ik dus hard aan het werk. Ik kan inmiddels een paar dingen bedenken die interfereren met goed en hard studeren
- Een flyer die bij alle private adressen in de binnenstad van de werkstad bezorgt moet worden. Bezorger weet van niets, bij nabellen weten ze het wel, en halverwege blijken ze te weinig te hebben. Zucht.
- Een vage avond in de kroeg de avond ervoor.
- Het weekend ervoor de complete eerste serie van 24 op DVD kopen. Spannend….
- Twee lopende sollicitaties: onderwijsvoorlichting in Utrecht en onderzoeksvoorlichting in Wageningen. Allebei ervaring mee en beide leuk om te doen.
- Een kistje dat ooit van je vader geweest is geweest, dat je van je moeder kreeg, alleen heeft ze ooit de sleutel weggegooid.
Het kistje brandde in mijn (onder)bewustzijn en aan het eind van de middag ben ik ermee naar de schoenmaker geweest.
-”Ehm, schoenmaker, u maakt toch ook sleutels?”
-”Ja, hoezo?”
-”Nou, eh, ik vroeg me af, molt u ook sloten?”
Grote grijns en bij het zien van het kistje mompelt hij iets van een makkie, en dat het slot wel kapot gaat.
Hij houdt het kistje onder een apparaat, zo dat de vonken er vanaf springen.
-”Weet je wat erin zit?”
-”Geen idee, spullen van mijn vader die al 35 jaar dood is.”
We maken het kistje open en stapels oude papieren en foto’s komen te voorschijn.
-”Leuk, je moet wel alles bewaren hoor!”
-”Zal ik doen, bedankt voor de moeite.”
In het kistje vond ik allemaal papieren uit de periode 40-55. De trouwkaarten van mijn oom en tante, de geboortekaartjes van mijn neven en nichten, een foto van het koningshuis met de kinderen, foto’s van voor mij volslagen onbekenden, een stuk lak om dingen te verzegelen, herinneringsmunten, een zakmes en de familiestambomen die mijn vader ooit gemaakt heeft. Op de foto het kistje met alle papieren en de trouwfoto van mijn grootvader en -moeder.
wies on November 30, 2005
dat kun je wel een *schat*kist noemen zeg. wat bijzonder.
petra on November 30, 2005
Mooi, het verleden in een doosje! En nu natuurlijk uitgebreid op onderzoek uit ipv studie?
blommetjemac on November 30, 2005
Als ik dat soort dingen zie neem ik mij steeds voor om ook een doos te maken voor mijn kinderen of kleinkinderen voor als ik er niet meer ben. Je kunt je nu moeilijk voorstellen dat de spullen die daarin zouden komen over 30 jaar hopeloos verouderd zijn.
Anne-Lise on November 30, 2005
Dat is inderdaad bijzonder.
Saskia on November 30, 2005
Wat lijkt het me fijn de inhoud van dat kistje nu te kennen!
sabdesigns on November 30, 2005
Owwww wat gaaf. Best jaloers. Helaas is de oude legerkist van mijn opa spontaan verdwenen bij ouderlijk huis verhuizingen. Had daar graag ook nog eens in gekeken.
jan on November 30, 2005
Goed bewaren. Ik heb laatst een soortgelijk kistje met persoonlijke spullen nog eens doorgebladerd. Leverde toch drie weblogjes op.
Anne-Floor on November 30, 2005
Mooi, zoiets! Koester je kistje maar, ook nu het open is!