Voor mijn studie moet ik een marketingplan schrijven en niet zomaar een marketingplan, nee, een Marketing Excellence Plan moet het worden.
In eerste instantie had ik een onderwerp van mijn werk genomen, dat werd aangeraden en dat leek wel lekker concreet. Het wilde alleen niet lukken. Het interesseerde me niet, stond te ver van me af, boeide niet echt. In november ben ik met mijn oud-collega-voorlichters van de universiteiten uit eten geweest en toen realiseerde ik me weer hoe leuk de voorlichters zijn en hoe interessant onderwijsvoorlichting is. Al die heerlijke onbedorven jonge mensen die nog denken dat ze de wereld gaan veranderen, dat ze kunnen worden wat ze willen. Is er iets mooiers?
Toen ik nog niet zo lang in Eindhoven werkte had ik een idee voor een nieuw product. Nieuw in Nederland tenminste. In de Verenigde Staten bestond het al. Het idee is via de juiste wegen naar de juiste beleidsmedewerker gestuurd en in een beleidsplan terecht gekomen. Met de uitvoering van het beleidsplan is vol overgave begonnen en nadat de helft van de projecten voor de helft gerealiseerd was, was het geld op. Het beleidsplan, en daarmee mijn idee, verdween in een la.
Toen ik met mijn oud-collega’s lekker aan het eten en aan het bieren was, dwarrelde het idee vanuit de krochten van mijn hersenen weer naar de voorgrond. Voor dat idee ben ik nu een plan aan het maken. En met elke pagina die ik schrijf word ik enthousiaster. Het wordt steeds moeilijker om het plan af te maken. Actie wil ik! De handen uit de mouwen! Niks geen mooie plannen op papier, die verdwijnen toch maar in een la, we gaan wat doen! Ik heb al mensen gemaild, mensen gebeld. Anderen zijn ook enthousiast en volgende week heb ik een eerste afspraak. Het bedrijf dat het product in Amerika aan bood heb ik gegoogled, en ze hebben nog meer leuke producten. Ik heb ze al twee keer gemaild, maar ze mailen niet terug. Gek word ik ervan. Ondertussen dansen mijn ogen steeds weg van de nog lege pagina’s, maar het moet af. Ik wil deze opleiding afmaken. Focus Annemiek, focus!