Op mijn 35e en vier studies later heb ik er dan toch eindelijk aan moeten geloven. Ik ben ontgroend.
Toen ik met mijn huidige studie begon had ik al besloten dat ik aan alles mee zou doen, maar vorig jaar was het planningstechnisch niet mogelijk om mee te doen aan de ontgroening. Dit jaar lukte het wel en zaterdag toog ik verschrikkelijk brak door een fikse verkoudheid en met niet zulke frisse tegenzin naar de uni. Het was natuurlijk niet een ‘echte-echte’ ontgroening, want het was maar 24 uur en ze houden er natuurlijk wel rekening mee dat er wat bejaarden in de deeltijdgroep zitten (ik was de oudste vrouw). Maar toch, er werd tegen ons geschreeuwd, we moesten door het bos rennen, we moesten liedjes schreeuwen en we deden natuurlijk alles verkeerd. Tuurlijk waren er ook hele leuke momenten tijdens het weekend, en ik heb ook wel lol gehad om mijn medestudenten die in het drilcomité zaten, soms was het wel lastig om niet hardop te lachen. Ze waren ook erg lief voor me en hebben me er bij de ergste ren-dingen uitgehaald om de slaapzakken uit te rollen of een ander belangrijk taakje uit te voeren. Toch bleef mijn eindconclusie na het weekend dat ik ontgroenen stom vind. Ik zie er de meerwaarde niet van in en ik merk dat ik erg opstandig wordt van autoriteit en dat ik helemaal ga steigeren bij onrechtvaardigheid. Gelukkig was ik door mijn verkoudheid te sloom om echt op dingen te reageren, anders had ik het waarschijnlijk niet volgehouden.
Tijdens de tweede dag (we mochten ook nog best een redelijk aantal uren slapen) had ik me tijdens een schreeuw- en brulcanonade even mentaal afgesloten en ik verbaasde me erover hoezeer deze ervaring leek op mijn Avatar-ervaring. Ik moest allemaal dingen doen waar ik het nut niet van inzag en die voor de deelnemers binnen de groep volledig logisch leken te zijn. Een groot verschil is alleen dat bij de ontgroening niet geroepen werd dat het ging om wat ik wilde, integendeel, het ging in ieder geval niet om wat ik wilde, dat was duidelijk. Daarnaast is ontgroening natuurlijk voor 95 % toneelspel (de overige 5 % is volgens mij iets anders, maar daarover een andere keer meer) en dat was Avatar heel duidelijk niet.
Mijn vergelijking gaat waarschijnlijk op veel punten mank, maar mijn gevoel erbij was hetzelfde. Gelukkig hoefde ik nu geen dagenlange cursus (een meerdaagse ontgroening zou ik niet volgehouden hebben) en ben ik sinds zondagmiddag de gelukkige bezitter van mijn eerste chokertje. En nee, ik zet geen foto van mij met ding om op mijn log. Hij (zij?) ligt fijn onderin mijn sokkenla.

7 Comments to “Ontgroening”

Mieke on February 14, 2006

Het komt misschien wel door wat je zelf zegt: ‘Ik had me mentaal afgesloten’. En daar zit wellilcht de analogie ook.
Ik zou aan een ontgroening denk ik niet meedoen. Ik zou dat inderdaad niet willen. Dat jij dat wel wilt verbaast mij dan weer! En als je niet wilt, dan helemaal, want waarom doe je het dan? Zou willen (of de mate van willen) dan misschien het issue zijn?
Wie weet?
Annemiek on February 14, 2006

@ Mieke: De analogie is zeker niet je mentaal afsluiten. Dat heb ik bij Avatar niet gedaan, en bij de ontgroening alleen momenten. Ik heb nooit gezegd dat ik aan een ontgroening mee wil doen, ik heb alleen besloten dat als ik deze studie ging doen, ik dan ook het hele pakket zou doen en daar hoort de vereniging bij en daar hoort de ontgroening bij. Laten we wel wezen, ontgroeningen zijn net zo goed een deel van deze wereld als avatarcursussen of andere vage zweefverhalen. En voor zowel de Avatarcursus als voor de ontgroening geldt dat je niet meedoet voor het ding zelf, maar voor al het zoets dat je na het doorstaan van het ding beloofd wordt. Dat is gelukkig bij een ontgroening een stuk concreter en wat mij betreft ook eerlijker dan bij een Avatarcursus.
En nee, ik denk ook niet dat willen of de mate van willen de issue is. Ik denk dat mijn aversie tegen autoriteit wel veel te maken heeft met het vergelijkbare gevoel. En wat de ontgroening dragelijker maakte dan de Avatarcursus, was dat ik bij de ontgroening zo nu en dan nog wel zelf na mocht denken en iets mocht creëren. Bij de Avatarcursus werd ik gereduceerd tot een niets en daar was men nog serieus over ook. Bij de ontgroening was ik een niets gedurende de ontgroening en dat was ook nog eens een spel, waarvan je de regels weet voordat je erin duikt. Dus als ik met het mes op de keel moet kiezen, kies ik toch voor de ontgroening. Alleen vind ik één keer echt wel genoeg.
petra on February 15, 2006

Als je nu ont-groend bent, ben je dan rood??? En ook graag een foto van de sokkenla…
Jacco Löwer on February 15, 2006

Woord van de dag: “uitrijboog”; Woord van de maand: “Sjastokovitsj”
petra on February 15, 2006

@Jacco: Dat woord is toch voor volgende maand?
Mieke on February 15, 2006

Ik sta echt versteld dat je het gevoel had dat je werd gereduceerd tot een niets. En eigenlijk nog meer van het feit dat er voor iemand anders de ruimte en mogelijkheid is om dat te doen. In welke setting dan ook.
Ronald Cools, voormalig Avatar Master on February 25, 2006

Annemiek, je zegt: dat je tijdens de Avatarcursus gereduceerd werd tot een niets, en dat men daar nog serieus over was ook. Nu is de leer van Avatar dat je in de kern een “niet-iets bent” Dat klopt. Maar dat is nog geen vrijbrief om je als een ‘niets’ te behandelen. Een typisch geval van een “Advaita Shuffle”: niveaus door elkaar halen. Getuigd niet bepaald van wijsheid mijns inziens van die Avatar Masters… Groet, Ronald Cools,