Mijn interesse voor politiek werd aangewakkerd toen ik een jaar of vijftien, zestien was. Ik weet niet of ik met afzette tegen het chirstelijk-calvinistisch milieu waarin ik op school zat, of dat het een oprechte interesse was. In de krant had ik een overzicht gevonden met de standpunten van de politieke partijen en dat heb ik uitgeplozen. Ik heb geturfd met wie ik het het meest eens was (turven is een ouderwets woord voor een testje doen op internet) en ik kwam uit bij de PPR, de Politieke Partij Radicalen. Nu gruw ik van het woord radicalen. Toen niet. Ik had mijn pad gevonden, dus ik werd lid van de PPR-jongeren. Ik vermoed dat ik destijds een van de weinige leden was in de veenwoestenij tussen Zwolle en Groningen. In Drenthe en Zwolle werden in ieder geval geen activiteiten georganiseerd en met mijn toenmalige actieradius kon ik dus weinig invulling geven aan mijn lidmaatschap.
Er waren wel wat actieve JD-ers (van D66) in het dorp, dus ik ben liefdevol door hun opgenomen en ben een aantal keer met op JD-weekend geweest. Tijdens mijn studie verwaterde de politiek wat. Of eigenlijk niet de politiek, meer mijn interesse in de politiek. Zo langzamerhand voel ik me eigenlijk bij geen politieke partij meer echt thuis. Ik ben te liberaal van geest om me thuis te voelen bij de echte linkse partijen en te links van hart om te passen tussen de kapitalisten. Tuurlijk waren er nog de democratische knurften met ministers van niks en staatssecretarissen van mediale dwaling, maar daar vind je ook weinig hart meer. Dus ik zweef al enkele jaren. Ik ben nu een zwevende kiezer die een week voor de verkiezingen de belangrijkste punten doorneemt. Hoe willen de Wageningse partijen de schouwburg financieren? Welke partijen vinden onderwijs, onderzoek en innovatie belangrijk? Wie kiezen voor samenwerken in plaats van polariseren?
Maar vandaag voel ik me in plaats van zwevend kiezer ontheemd kiezer. Ria Beckers is overleden en eigenlijk wil ik gewoon nog steeds PPR stemmen.