Aan het eind van het telefoontje waarin ik aankondig te komen eten op mijn moeders verjaardag, wordt nog even snel gezegd: “Zorg wel dat je auto een beetje leeg is, dan kun je de kist van je vader meenemen!”
“De kist van mijn vader?”
“Ja, je hoeft hem niet hoor, als je hem niet wilt. Maar als je hem niet meeneemt, dan gooien wij hem weg.”
Ik frons mijn wenkbrauwen. Mijn ouders zijn al een tijdje bezig allerlei oude spullen door te schuiven aan de kinderen, vooral vanwege de op handen zijnde verhuizing in juni. Gecombineerd met het overlijden van mijn tante in november komen er wel erg veel spullen deze kant op. Ze komen momenteel zelfs sneller dan ik er een plekje voor kan bedenken. Tuurlijk heb ik de kist van mijn vader meegenomen. Ik bedoel maar, het is de kist van mijn vader, die gooi je niet zomaar weg. Mijn moeder gebruikte de kist vroeger gebruikt voor lapjes en nog niet afgemaakt naaiwerk. Waar mijn vader hem voor gebruikt heeft weet ik niet.
De kist blijft enkele dagen in mijn auto staan, tot ik de ruimte nodig heb om mijn contrabas te vervoeren. Dan verdwijnt hij in de logeerkamer tot ik mijn slaapkamer schoongemaakt heb. Gisteravond kwam ik daar eindelijk aan toe en vandaag mocht de kist zijn nieuwe plekje in nemen. Uiteraard heb ik hem daarbij goed bekeken.
Op de kist staan de initialen H.A.B., mijn vader was W.H.B., dus ik ben de stamboom ingedoken. H.A.B. was de broer van mijn grootvader, H.J.B., en hij leefde van 1880-1951. Het is op zich geen bijzondere kist. Ik denk dat er duizenden zoals deze zijn. Maar wat zo’n kist spannend maakt is dat hij van familie geweest is en dat duidelijk is dat de kist veel meegemaakt heeft. Waar is hij geweest? Waarom werd er gereisd? Wat heeft erin gezeten? Waren het blije reizen of droevige reizen? Waren het reizen met de spanning van een onbekende toekomst? Of juist reizen met de opwinding van het terug zien van geliefden? Het frustrerende (of juist het mooie?) is dat ik het nooit zal weten. H.A.B, W.H.B. en H.J.B. kunnen het niet meer vertellen.
Anne-Lise on April 2, 2006
Heerlijk, heb je heel wat om erbij te bedenken. Dat maakt de kist ook zo bijzonder.
Aderyn on April 3, 2006
Ik vind dat echt geweldig, zulke dingen. Ik wou dat ik een familiekist kreeg!
Wmijn on April 4, 2006
Ik heb twee van die kisten, met allebij de naam van mijn opa erop en twee adressen van waar hij gewoond heeft. Toen mijn Oma ging verhuizen heb ik die meegenomen, niemand wilde ze hebben en dat was voor mij een raadsel!
wies on April 4, 2006
prachtige foto’s van de kist.
jan on April 4, 2006
Hele mooie kist en hele mooie foto’s
Marmein on April 5, 2006
Ik heb eenzelfde kist, die vond mijn zus in de kelder van het huis dat ze net hadden gekocht. Nu staat hij bij mij in de woonkamer als salontafel. Een plankje met wieltjes er onder en klaar wastie !
henriette on April 5, 2006
Dit is wel een hele mooie kist.
Virginie on April 6, 2006
Het is inderdaad een prachtige kist (vooral om de geschiedenis ervan) en gelukkig werd het stukje niet zo luguber als mijn eerste gedachte bij de eerste zin. Integendeel, het werd juist aandoenlijk
petra on April 6, 2006
Prachtig een fantasiekist!