Lyon is een bijzonder fietsvriendelijke stad. Fietsen wordt gestimuleerd, en naast een soort witte fietsenplan anno 2006 (je moet een schappelijk bedrag betalen en er zitten flinke sloten op), zijn er behoorlijk wat fietspaden in ontwikkeling. Dankzij mijn fijne bestelauto, had ik mijn eigen fiets bij me.
Ik was naar Lyon gegaan omdat de geliefde van onze regisseur daar zou zingen in een stuk dat ik al heel lang wilde gaan zien. De regisseur had met het mobiele nummer van haar geliefde gegeven, zodat ik hem kon SMS-en om na de voorstelling wat te gaan drinken. Ik had zitten twijfelen of ik hem zou SMS-en om ergens voetbal te gaan kijken. Maar ik moest nog wat aan mijn studie doen, en zo goed kende ik hem nou ook weer niet, dus ik besloot op mijn kamer te blijven. Van studeren kwam het helaas niet zo, maar ik had wel een hilarische MSN-conversatie met Rosalie. Ik ben al geen grote kenner van het Nederlandsch voetbal, en met de Franse uitspraak van namen begreep ik al helemaal niet meer over wie het ging. Hoewel ik een prima avond had (van studeren kwam niet zo veel), vond ik het achteraf toch wel een beetje jammer dat ik niet in de kroeg ben wezen kijken.
De volgende dag ben ik echt de stad in gefietst op zoek naar Ginet Chocolade, zoals gewoonlijk was ik onderweg afgeleid door allerlei boeiende dingen onderweg, nam ik een verkeerde afslag en ging onderuit doordat ik te laat een hele hoge stoeprand zag. Chocolat Ginet heb ik dus nooit bereikt. De straat wel, maar de winkel niet gevonden. Ik vond wel het VVV, een klein supermarktje met allemaal hallal-spullen en een heerlijk turksbroodje met zalm, de opera en allemaal leuke straatjes in het oude Lyon. Ook vond ik ergens mijn Frans terug. Mijn laatste Frans kreeg ik van mevrouw Oudman in 5 VWO. Ik moest een boekbespreking houden over een verschrikkelijk stom boek (hey ik was puber, dan vind je boeken stom, zeker als ze alleen maar parken beschrijven). Mevrouw lachte me pontificaal uit en vertelde me dat het veel was wat ik zei, maar in ieder geval geen Frans. Bovendien had ik niets van het boek begrepen, want “al die prachtige beschrijvingen van die bomen”. Sindsdien is voor mij een boom een boom, niets meer en niets minder. En Frans, dat ben ik gewoon vergeten toen ik Spaans leerde. Dus ik zat op een terrasje en vroeg me af hoe ik om een glas water zou gaan vragen: vaso de agua? glass of water? Wasser bitte? Toen de ober kwam rolde uit mijn mond zomaar: “un verre de l’eau s’il vous plait”. Mevrouw Oudman had me vast uitgelachen, maar ik gniffelde in mijn vuistje, want dat glas water kreeg ik.
‘s Middags ben ik naar het Musée des Beaux-Arts geweest. Een beetje een raar museum met wat hele mooie stukken in de collectie. Ze hebben van alles: van een Rembrandt tot een Picasso en van munten tot Egyptische sarcofagen en zelfs een collectie schilderijen uit Holland uit de zeventiende eeuw, van schilders waarvan ik de namen zelfs niet herkende uit de schildersbuurt. Maar ze hebben recent een redelijke collectie twintigste eeuw opgebouwd en ik stond zo opeens oog in oog stond met de Violon van Braque, wel bekend van plaatjes en nu het origineel. En eens een ander beeld van Zadkine dan de stad zonder hart. Een heel aardig bezoek dus. Daarna ben ik langs de opera gereden om mijn kaarten te halen. Voor de opera was een groep jongeren op indrukwekkende wijze aan het streetdancen, dus daar heb ik nog even naar staan kijken. ‘s Avonds de opera (recensie volgt in het engels, want je weet maar nooit door wie je gegoogled wordt en ze spelen hem nog in Edinburgh) en na een SMSje drinken met de cast. Ik ben nog steeds onder de indruk van de gastvrijheid, de gezelligheid en de babylonische rommeligheid die communiceren in drie talen met zich mee brengt. Helemaal een topavond en de reis van 900 kilometer helemaal waard. De volgende dag heb ik heerlijk gegeten in het restaurant “La Table de Dane” en heerlijke paté van vogeltjes, lekker stukje boeuf en kersensoep toe. Daarna nog wat site-seeing op de berg en de soundcheck van Sting gezien (zonder Sting uiteraard). De Chocolade van Ginet heb ik nooit meer gevonden. Nu ik weer thuis ben en het chocoladeboekje weer bij de hand heb (domdomdom, vergeten mee te nemen), zie ik dat ik niet naar Ginet wilde maar naar Bernachon. En daar ben ik volgens mij wel langs gefietst, want dat was heel dicht bij het hotel. Volgende keer het adres toch maar meenemen…