Ik geniet van mijn vrije zaterdag. Niet om zeven uur met pijn en moeite op staan om om acht uur in de auto te zitten om zo min mogelijk te laat te komen voor mijn college. Ik heb tot elf uur liggen slapen. En dan niet doezelen, of liggen lezen, nee, ik moest de slaap uit mijn ogen wrijven. Het is warm en plakkerig. Na het douchen zweet ik al weer peentjes, dus ik ga in mijn koele keuken een beetje mailtjes zitten lezen. Opeens ruik ik regen. Regen? Kun je fatamorgana’s tegenwoordig ook ruiken? Ik kijk naar het balkon en ik zie niets. Ik loop naar buiten en er liggen inderdaad een paar druppels op de balkontafel. Als ik mijn plantjes ga wateren voel ik wat spetters op mijn huid. Regen is een groot woord, maar het voelt goed. Ik verhuis naar de woonkamer om de tour te kijken. En verrek, de toppen van de kastanjebomen in de verte wuiven heen en weer. Even later komt er door het open raam een briesje.
En nu regent het echt. Je hoort de druppels vallen op de bladeren en het balon kleurt donkergrijs van het vocht. Het koelt af. Ik nestel me maar weer voor de tv om de hitte van de spannende tijdrit te voelen. Wie gaat het worden? Pereira, Sastre of Landis?