In de collegereeks “Management van Innovatie en Creativiteit” kregen we het een keer over randvoorwaarden voor werken in het algemeen en randvoorwaarden voor creativiteit in het bijzonder. Iedereen mocht roepen wat er in hem op kwam. Ik riep toen “humor”, voor mij is humor in mijn werk essentieel, als ik niet goed kan lachen, dan wordt ik erg ongelukkig. In de pauze kwam een medestudent naar me toe. Hij vertelde dat hij nooit lachtte op zijn werk. Ik trok mijn wenkrauwen op: “Bedoel je dat je nooit broekpiesend over de grond rolt?”. Dat was voor hem het moment zijn wenkbrauwen in opperste verbazing zijn wenkbrauwen op te trekken. En oké, broekpiesend over de grond rollen is wat overdreven, maar ik heb wel eens heel hard naar het toilet moeten rennen om dat broekpiesen te voorkomen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de kersterwt en de snertbal mij nog steeds nagedragen worden op mijn werk.
Vandaag hadden we wederom een geniale inval. Een collega van een andere afdeling zit ziek thuis, dus gingen we een kaartje voor haar kopen bij de Whizzle op het nabij gelegen station. Het minst erge kaartje dat erbij zat was van een kameel die al etend gefotografeerd was, en daardoor een erg gekke bek trok. Halverwege de middag kregen we het waanzinnige idee om de zieke collega op te vrolijken door onszelf als de kameel te fotograferen. Het resultaat was een hilarische serie foto’s, en commentaar van de ons omringende afdelingen. Maar het was wel leuk. En nee, de foto’s zijn niet publiceerbaar.