Is dit log dood?
Het eerlijke antwoord op deze vraag is dat ik dat niet weet. Hoewel ik genoeg meemaak dat het maken van een logje waard is, kom ik er niet toe die logjes te schrijven. Dat is niet erg, want loggen is geen heilig moeten voor me, maar zo nu en dan vraag ik me wel af wat ik met mijn log wil. Weinig schrijven betekent weinig lezers, en weinig lezers maakt het toch iets minder interessant om te loggen.
Vandaag had ik collega W. aan de telefoon die al geruime tijd ziek thuis zit. Op de vraag hoe het met mij ging, was het antwoord “vooral moe”, en dat is raar, want als je het opsomt gaat het geweldig: Ik heb twee leuke opdrachten met mijn eigen bedrijf, ben een soort van geheadhunt voor volgende opdrachten, kreeg een soort van een aanbod voor een vaste baan, heb een geweldige Tommy gespeeld, bij mijn studie komt de eindstreep in zicht, kortom het is jippie ajee. Maar toch, maar toch. Dus ik vertelde haar ook over alle kleine veranderingen in mijn leven. In kleine stapjes probeer ik mijn leven te veranderen en doordat ik haar al een tijd niet gesproken had, werd opeens heel erg duidelijk dat ik eigenlijk al heel veel veranderd heb. Ik ben meer gaan bewegen, mijn afspraak met mijzelf was minimaal 1 keer per week met de fiets en de trein naar het station zou gaan. In het begin kostte het me moeite, vorige week baalde ik ervan dat het maar 1 keer gelukt was. Ik neem tijd om te zingen, en ik geniet daarvan. Ik ben op vakantie geweest, ik ben mijn eigen bedrijf begonnen. En gisteren heb ik, tot grote schok van mezelf, mijn eerste workout DVD gekocht. Collega W. merkte heel terecht op dat het niet zo vreemd is dat je moe wordt als je zoveel dingen en dingetjes verandert.
Ik merk ook dat als ik dingen loslaat dingen best vanzelf goed kunnen komen en ik probeer open te staan voor dingen die bij mij langskomen. Bijvoorbeeld als voor de vierde keer hetzelfde organisatieadviesbureau op mijn pad komt en ik het verhaal me weer tot in mijn tenen boeit. Of dat ik al tijden denk over een OV-fiets en kennelijk vandaag het tijdstip er was om hem ook daadwerkelijk aan te schaffen. Ik kom er wel, maar ik moet me alleen niet meer zo druk maken over hoe, wanneer en met wie.
Of loggen erin of erbij past? Geen idee. De tijd zal het leren. En wie weet log ik pas over een half jaar over de Berliner Philharmoniker. Dan kan ik er dan nog een keer lekker van nagenieten, want het was zoooooo verschikkelijk gaaf.