Gisteravond was ik druk aan het taartenbakken. Ik wilde er twee maken: een gouwe-ouwe en een combinatie van iets helemaal nieuws met iets bekends. De gouwe-ouwe is een sachertorte alleen doe ik zelden een abrikozenvulling, meestal kies ik voor kersen of voor sinaasappel. Het is sinaasappel geworden met flink wat sinaasappellikeur. Het nieuwe idee is een amandelschuimtaart met chocoladeganache. Ik had bedacht hoe ik de schuimtaart ging bakken, maar zoals gewoonlijk heb ik het helemaal verkeerd gedaan. Dus zat ik om 21.00 naar een romatische film te kijken met een vies, flauw amandelpapje in de oven. Terwijl Ben Afleck en Sandra Bullock om elkaar heen draaiden bedacht ik hoe ik het probleem op moest lossen. Gelukkig had ik genoeg ingredienten (lees eieren) in huis om nog een keer te proberen schuimtaart te bakken. Ik werd alleen wat moedeloos van het feit dat ik nog een taart moest gaan bakken, terwijl de keuken al ontploft was van de eerste en het begin van de tweede taart.
Ondanks een wat gebroken nacht (om 2 uur de over uitzetten en om 6 uur de moussevulling maken) staat nu de ganache te wachten op de verwerking en kan ik zo met mijn twee taarten naar mijn werk.
Ik inmiddels ook namen bedacht voor de twee taarten: De liefde voor de dronken sinaasappelen en De wonderbaarlijke amandel. Met een knipoog naar Sergei en Bela.