Gisteren deed ik een workshop ‘Werkende Werkvormen’ over het kiezen van werkvormen om dingen en doelen te bereiken. Een beetje vaag, maar als je workshops organiseert, wil je de doelen van je workshop bereiken en dat zo effectief en zo leuk mogelijk.
De workshop zelf was geweldig. We hebben vooral veel gedaan, veel ervaring uitgewisseld en werkvormen uitgeprobeerd. Om de creativiteit te stimuleren deden we de oefening “Zeg wat het niet is”. Iedereen loopt hierbij door de ruimte en als je oog ergens op valt, of je aandacht ergens door getrokken wordt, dan zeg je hardop wat het niet is. Valt je oog op het theekopje, dan raak je het aan en roep je “Olifant”, bij het lepeltje zeg je “Banaan” en bij het suikerklontje “Voordeur”, als je het gordijn beet pakt ben je er heilig van overtuigd dat het een wielrenner is en je medecursist wordt een ontbijtkoek. Het is een lastige oefening, vooral om hem snel te doen.
Omdat collega E. en ik de enigen zijn in de kantoortuin besloten we dat we radio Tour de France wilden luisteren. We probeerden het via internet, maar we krijgen steeds kleine stukjes mee. Ondanks dat we geen ether-problemen meer hebben, valt de verbinding toch steeds weg. Ik dacht dat er op de afdeling nog ergens een echte radio was (met zo’n etherding, een antenne), maar zag hem bij ons op de kamer niet staan. Dus riep ik: “Heej E., staat de auto hiernaast?”, toen E. een beetje wazig over haar scherm heen keek realiseerde ik me wat ik gezegd had. “Ik bedoel natuurlijk de telefoon!”, zei ik om mijn fout te verbeteren. Pas toen de wolk vraagtekens boven haar hoofd het plafond raakte kwam het hoge woord eruit: “De radio! De radio!”.
En zo had ik toch nog wat geleerd, ik gebruikte het alleen op de verkeerde plek.