Toen mijn auto het begaf vond ik mezelf erg zielig. Of eigenlijk niet, want ik vond het eigenlijk wel oké om met de trein te gaan, een beetje omslachtig, maar wel oké. Vanwege het milieu en de lichaamsbeweging enzo, weet je wel. Wat ik zielig voor mezelf vond was dat ik geen radio kon luisteren in de file als ik in de trein zat. Ik besloot dat als ik in een auto een radio mocht hebben, ik dan in de trein ook muziek mocht hebben. Dus trakteerde ik mezelf op een iPod. En dan ook maar gelijk zo’n vette. Als een wilde heb ik het ding gevuld met mijn CD’s en ik abonneerde me op leuke podcasts (waaronder een aantal van deze columns en deze geweldige videocast). Dus nu kijk ik in de trein naar een interview met Pierre Boulez (goed voor mijn Duits) en als ik ‘s ochtends op de fiets stap laat ik de shuffle een nummer zoeken. De shuffle op zich vind ik er vervelend, maar ik speel dan op de fiets gewoon de CD af die de shuffle gekozen heeft.
Ik had mezelf alleen voorgenomen dat ik geen nummers aan zou schaffen via iTunes. Dat leek me zo stom. Als je ooit naar een ander systeem zou gaan, zou je ze weer opnieuw moeten aanschaffen, want niet mp3 enzo. Zo gezegd zo gedaan.
Tot ik afgelopen maandag op zangles een nummer meekreeg wat ik eigenlijk niet goed kende. Hmmm, minder. Ik ben niet goed in bibliotheken, dus dat was niet de oplossing. Opeens bedacht ik me dat je met de halve liter flesjes coca cola gratis een song mocht downloaden. Dat leek me dé oplossing. Dus ik keek onder de bank, verzamelde de lege flesjes en kroop achter de laptop. Het nummer was gauw gevonden en gedownload, maar ik had nog drie songs over (heb nu weer heel veel ruimte onder de bank) en dus ging ik eens kijken wat iTunes allemaal te bieden had.
Helemaal fout. Heel erg veel en ook dingen waar ik eigenlijk al heel lang naar opzoek was. Dat nummer van Carmen McRae, dat cassettebandje dat ik vroeger gemaakt heb van een elpee uit de fonotheek, die elpee die mijn eerste vriendje voor mij opnam… En Trouble in Tahiti, die wil ik al zo lang op CD! En FLOEPS, opeens heb ik mijn creditcardgegevens ingetypt, komt Berstein mijn computer binnen en wordt hij op een Cdtje gebrand. Weer een principe naar de knoppen.