Goed. Het was geen superdag. Ik had een paar dingen gedaan die ik wilde doen, maar vooral heel veel dingen niet gedaan die ik had willen doen. Ik maak altijd de fout dat ik te veel wil doen en van de weeromstuit doe ik dan helemaal niets meer. Vanavond ga ik voor de komende tijd een to-do-lijstje maken, want anders wordt het helemaal niets. Tegen de tijd dat het etenstijd was, sloeg de katterigheid toe. Ik had weliswaar witlof en ham gekocht, maar ik besloot dat het de Mc werd. Ik sprong in de auto en onderweg peinsde en piekerde ik: waarom nu, waarom de Mc en ik probeerde te visualiseren: M, het lijf, M, het lijf, M, het lijf…
Het werkte, ik draaide om en maakte mijn witlof klaar.
Terwijl de witlof kookte kwamen mijn katers de keuken in. Mijn mannen hebben het vreemde idee dat als ik in de keuken ben, er dan een gekookt koolvisfiletje in hun bakje beland. Alleen liggen er al heel lang geen koolvisfiletjes meer in de diepvries. Wel victoriabaars en wilde zalm, maar die zijn voor mij. Eigenlijk. En daar stond ik, met mijn schuldgevoel en mijn witlof. Dus ging ik overstag: een victoriabaarsje voor de katers. Ik kookte het visje terwijl de witlof in de oven stond, stopte het in bakjes en zette het bovenop de koelkast om te laten afkoelen. Ik at mijn witlof op en zette daarna de bakjes neer voor de katten die inmiddels door het dolle heen waren. Ze snuffelden eraan en trokken er hun neus voor op. Verwende nesten!
Maar omdat ik nogal weekhartig ben, stapte ik op de fiets en reed door weer en wind naar de Appie. Ik kwam er bij de kassa achterdat ik kabeljauw gekocht had in plaats van koolvis. Door het victoiabaarsdebacle twijfelde of ik ook nog koolvis zou kopen, maar de winkel sloot.
Thuis kookte ik de kabeljauw en de heren waren weer door het dolle heen. Ik deed de vis in de bakjes, en hoewel de katten het niet meer hielden, was de vis echt nog te heet. Dus terwijl ik de bakjes op de koelkast zette zei ik: “Sorry jongens, de vis moet eerst afstuderen.”
Zelfs als ik iets volkomen onzinnigs zeg, ben ik een open boek.