Soms moet je je CD-collectie aanvullen met wat klassiekers. En aangezien ik mij nogal religieus voelde afgelopen vrijdag, besloot ik na mijn sollicitatiegesprek in Nijmegen nog even langs Bergmann in Arnhem te gaan. Ik heb namelijk de Mattheus niet op CD. Dus bladerde ik door de bakken en besloot voor de versie van Herreweghe te gaan met Collegium Vocale Gent. Dat was CD één. Ook wilde ik al heel lang “Arbos” van Arvo Part hebben, maar die hadden ze niet. Wel Passio, de Johannes Passie met het Hilliard Ensemble. In het kader van de Goede Vrijdag leek mij dat een Goede Koop, op het stapeltje dus. Op de radio hoorde ik De Laatste Zeven Woorden van Haydn door strijkkwartet. Paste ook prima bij de dag, dus die pakte ik ook mee. Onderweg liep ik nog tegen Peter en de Wolf, Het Carnaval de Dieren en The Young Persons Guide to the Orchestra op één CD aan. Daar is niets heiligs aan, ware het niet dat Mies Bouwman de Peter en de Wolf vertelt en Willem Duys de andere twee stukken.
Dit weekend luisterde ik naar de Mattheus en naar Part, vandaag was de laatste CD aan de beurt. Nu achtte ik Willem Duys altijd zeer hoog, maar wat zegt hij over de contrabassen?

“Helemaal achteraan staan de contrabassen, de mopperende opa’s van de familie van snaren.”

En het allerergste is nog, dat meneer Duys zelf de teksten geschreven heeft, niet meneer Britten, die misschien enige frustraties had over contrabassen die niet konden spelen wat hij schreef. Humpf. Ik zou er een mopperende opa (opa?!?) van worden.