Vandaag ging een hoogtepuntje hand in hand met een dieptepuntje. De vier paar schoenen die ik in Sevilla gekocht heb, hebben de meest waanzinnige kleuren: mosgroen, lindegroen, oud-roze en chocoladebruin. Niet overal heb ik kleren bij, dus besloot ik naar Arnhem te gaan om eens te kijken of ik een leuke jurk met een goede kleur zou kunnen vinden. Uiteindelijk vond ik een rok en omdat ik nogal van maat verander, besloot ik de rok te passen. En jawel: ik paste in een maat zonder vijf erin!
Helaas bracht de paskamerspiegel ook een ander euvel aan het licht: het grote hangen is begonnen. Ik had me al wel afgevraagd waar die tien kilo weg waren, het is natuurlijk best veel, maar waar dan concreet iets weg was…. Geen idee. Het blijkt overal een beetje weg te zijn, wat resulteert in hangend vel met daarin, eh, iets blubberachtigs. Het lijkt het meest op pudding waar te weinig gelatine in zit. Was het eerst nog een stevige gelatinepudding, nu is dat het niet meer. Ik wist natuurlijk wel dat het komen ging, maar de confrontatie was toch wel even heftig.
Gelukkig werd de dag nog goed gemaakt. Ik speel mee in haar orkestje en dat is erg leuk. We spelen onder andere een stukje dat heet “Los esclavos felices”, de gelukkige slaven. Het is een vage ouverture voor waarschijnlijk een hele slechte operette of zarzuela. “Dat bedenk je toch niet!”, riep ze ergens halverwege uit, net op het moment dat ik aan de gelukkige slaven dacht. Met gebronsde bruine lichamen, ontblote bovenlijven en gespierde buiken. “Dus wel”, was dan ook mijn reactie. Als de slaven gelukkig zijn, dan is Annemiek gelukkig.