Deze week moest ik een keer ‘s avonds aan de andere kant van het land, ik had geen tijd om te koken, dus besloot ik langs de Mc te rijden. In de auto zat ik alweer te balen van mezelf: hoe zo geen tijd, wat nou geen tijd? Een beetje plannen en organiseren zou al een heleboel opgelost hebben.
Toen ik stond te wachten tot ik door kon rijden naar het tweede raam, zocht ik wat in het handschoenenvakje. Ik vond het niet, maar wat ik wel vond was het luisterboek “Dromen, durven, doen” van Ben Tiggelaar. Ik heb nog een lange rit voor de boeg, dus ik besluit de cd ‘durven’ op te zetten, ‘dromen’ heb ik al geluisterd toen ik naar Zeeland ging. In Durven gaat het over mensen die willen veranderen maar weer terugvallen in hun oude gedrag. Dat laatste gebeurt vooral in stresssituaties en durven gaat erom dat je stresssituaties aan kunt zonder in je oude gedrag te vervallen. Ik neem een hap van mijn Quarterpounder en knik begrijpend. Tiggelaar biedt een paar manieren om stresssituaties voor te blijven. Een van de mogelijkheden is visualiseren: je koppelt een mogelijke valkuil aan een beeld dat je ervan moet weerhouden om in de valkuil te vallen. Enthousiast geeft hij een voorkeur: “Ik heb mezelf aangeleerd om op de snelweg langs elke gele M te rijden, door de M altijd samen te visualiseren met een heel vet lijf. En dan bedoel ik niet zomaar een vet lijf, nee, echt het meest wanstaltig vette lijf dat je je voor kan stellen.” Mijn maaltijd is inmiddels op een ik word een beetje wit rond de neus. “Thuis heb ik afwisselend gedacht aan dat vreselijke, vette lijf en de gele M, door dat eindeloos te herhalen, verbind je automatisch de M met dat vette lijf, en rijdt je op de snelweg alle M’s (Emmen?) moeiteloos voorbij.”
Volgens mij hoe ik niet ver te zoeken naar een lijf. Ik denk dat ik, als ik binnenkort weer naar Sevilla ga, een grote gele plak M meeneem voor op de spiegel van de badkamer.