Vorige week sloeg de paniek toe: dit jaar wordt ik 38, da’s nog een vloek en een zucht naar 40, en ik ben nog steeds single. Single zijn als je twintig en iets bent is feest, single zijn als dertig en iets bent kan gebeuren, single zijn als je veertig en iets bent… Ik weet het niet, of je bent net gescheiden, of je bent gewoon een beetje sneu. En aangezien een scheiding op korte termijn er niet in zit, zou ik dan in de laatste categorie vallen. Hoe gaan anderen daarmee om? Om daar achter te komen surfde ik wat op het wereldwijde web. Ik kwam terecht bij een of andere column op MSNBC “I’m 38 and single”. De case was wat anders, deze persoon had een relatie die ze op het punt stond uit te maken. De relatie was met een man van 40 die nog nooit een belangrijke relatie gehad had. Het antwoord was niet mals, voor de man in ieder geval:

“I also note that at 42, he has never had a significant relationship. That’s a red flag, which signals potentially insurmountable issues. Undoubtedly, there’s a reason for his lengthy bachelorhood: fear of intimacy, an idiosyncratic personality, etc. And he likely has no idea he has these characteristics. If fact, if someone told him he had them, he would probably deny it.”

Toen moest ik wel even slikken, want hoewel het niet over mij gaat, voelde ik me wel afgeserveerd. Nu ben ik ook in het engels niet op mijn mondje gevallen, dus ik stuurde een pittig mailtje, waarin ik mijn ongenoegen kenbaar maakte.
Als je in je geest eenmaal mee bezig bent, dan sta je er ook open voor. Dus toen de kapper mij tijdens het wachten een flair gaf (normaal lees ik de autoweek bij de kapper) viel mijn oog daarin op een coach speciaal voor singles. Ik las het, dacht “mmmmmm” en bladerde verder. Maar ‘s avonds werd ik toch nieuwsgierig dus zocht ik op internet, ik stuurde om 00:30 uur een mailtje en ‘s ochtends om 9:00 uur werd ik gebeld voor een afspraak. Slik.
Natuurlijk had ik gelijk spijt van de afspraak, maar ik heb hem toch laten staan. Ik begon steeds gespannener te worden: ik zou toch terug gestuurd worden met de opmerking dat ik eerst van mezelf moet houden voor ik van iemand anders kan houden. Bovendien zijn er nog wel meer dingen waarin ik absoluut ongeschikt ben voor een relatie en dat zou vast allemaal boven tafel komen. En de waarheid lag er niet ver vanaf. Volgens de coach zijn er genoeg dikke vrouwen die een relatie hebben, genoeg onaardige vrouwen die een relatie etcetera, maar ik moest inderdaad eerst van mezelf leren houden. Nu zijn er volgens mij ook voldoende vrouwen die niet van zichzelf houden die een relatie hebben, maar wie ben ik om kritisch te zijn? Ik vraag me af of dat nou hetgene is waarom ik zo relatieloos ben, maar het kan vast geen kwaad om van mezelf te houden.