Vandaag kreeg ik weer een afwijzing, ik was te zwaar voor de functie. Te licht, te zwaar, ik word er werkelijk gallisch van. Het lijkt wel of ik nooit goed genoeg ben. Ik voel me leeg en besluit een hangdagje in te lassen. Even geen schuldgevoel over niet genoeg studeren, gewoon janken om het feit dat ik wel mijn best doe, maar niet afval en niet proberen om alles goed te doen. Gelukkig is het ultieme jankprogramma op tv: Memories. Ik ben altijd een beetje jaloers op die mensen die echt grote liefdes gehad hebben. Ik heb wel een paar vriendjes gehad, maar ik heb altijd het gevoel geweest dat ik voor hun een tussendoorvriendinnetje was. Ik heb nog nooit een relatie gehad en nog nooit het gevoel dat iemand onvoorwaardelijk van me hield. Tijdens het programma van vandaag vertelt een vrouw over een grote liefde in het verleden, ze vond zijn brieven terug en is bij herlezing verbaasd dat zijn liefde zo onvoorwaardelijk was en zo voor haar. Toen ze in de relatie zat beleefde ze dat niet zo, achteraf denkt ze dat dat komt omdat ze nooit geleerd had van zichzelf te houden.
Onwillekeurig denk ik terug aan Carlos, mijn Spaanse vriendje. Hij was mijn vriendje voor twee maanden. Twee bijzonder intensieve maanden in de meest romantische stad ter wereld, Sevilla. We lieten altijd overal briefjes voor elkaar achter, een handige manier van communiceren in het pre-mobiele-telefoon-tijdperk. En zo schreef hij ooit een gedichtje voor mij dat ik al die jaren bewaard heb. Heel klein opgevouwen in een doosje van een fotorolletje. Het is altijd meeverhuisd, onderin een doos blijven zitten en heel soms maakte ik het doosje open en las het gedichtje, vouwde het weer op en stopte het weer weg. En in de moderne google-tijd durfde ik het nooit te google-en, uit angst dat hij een gedicht overgeschreven had. En ergens weet ik wel dat dat niet uitmaakt, want hij heeft ervoor gekozen het voor mij op te schrijven. Maar dat is ratio en zo voelt het niet.
Inmiddels heb ik besloten dat het een te lief gedichtje is om opgevouwen in een doosje te laten zitten. Dus heb ik het tevoorschijn gehaald uitgevouwen en in een lijstje gedaan. Het lijstje ligt vooralsnog in de logeerkamer waar ik nooit kom, maar het is al een stap verder dan onderin een oude verhuisdoos.
Toen ik Memories zag en aan Carlos dacht, besloot ik het gedichtje naar de woonkamer te brengen en te delen met de wereld. Ik heb wat zinsnedes gegoogled en niets gevonden. Dus…

Sometimes,
	a smiling sun shines through your window to say “hello” to you.
Sometimes,
	a sleepy moon winks an eye for you with an open invitation to happiness and joy.
Sometimes,
	life suddenly blooms, like a rose before your eyes displaying her charms like a princess.
Sometimes,
	something simply happens, and life is great.
Sometimes,
	you happen, Annemiek.
	Carlos, 16-XII-89.