Orkestrepetities zijn soms rare dingen, zeker als je contrabassist bent. Het lijkt wel alsof er vooral lastige passages zitten waar de contrabassen niet spelen. Afgelopen repetitie was er een repetitor die het orkest flink liet studeren.
Zo’n repetitie loopt ongeveer als volgt:
dirigent: “Ik wil graag beginnen bij maar X”
bassist: “Maat X, maat X, waar is dat?”
andere bassist: “Bij al die maten rust na dat moeilijke loopje wat we hadden.”
bassist: “Dus we hoeven bij Y pas weer wat te doen…”
Het orkest studeert en studeert en tegen de tijd dat ze maat Y aankomen zitten alle bassen op het puntje van hun kruk om de noten in maat Y spelen. Net voor ze inzetten slaat de dirigent af, met de opmerking dat het vanaf hier wel weer gaat, maar dat hij door wil bij punt Z. En punt Z lijkt verdacht veel op maat X.
Afgelopen repetitie bleven de bassen redelijk rustig, dus ik doezelde wat weg en lette niet meer echt op. Tot ik de dirigent iets hoorde zeggen over ‘mooi breed’. Even voelde ik me aangesproken, maar het bleek gewoon een speelaanwijzing voor anderen in het orkest te zijn. Ik kon weer rustig verder dutten.