• 31st July 2008 - By Annemiek

    Het is me al twee dagen gelukt om met de fiets en de trein naar Nijmegen te gaan. Ik profiteer daar dubbel van, want ik fiets in totaal meer dan een uur (jeuj! lichaamsbeweging!) en in de trein lees ik artikeltjes voor mijn scriptie (jeuj! afstuderen!).
    Vandaag stopte de trein op de Waalbrug om te wachten tot er een perron vrij zou zijn. De NS kan mij geen groter plezier doen dan op de Waalbrug te stoppen, ik vind het geweldig om naar deze drukke vaarroute te kijken. Ik zit met mijn neus tegen het raampje gedrukt naar de boten te kijken. Er komt een boot voorbij met daarop allemaal ingewikkelde apparatuur. En altijd als ik dat soort boten zie, hoop ik dat het haar boot is. Ik worm me in wat rare bochten om te kijken of ik de naam van het schip kan lezen, het is een boot uit Heidelberg.
    Terwijl ik zo naar de Waal kijk, denk ik aan een gesprek dat ik met mijn moeder had. We hadden het over plekken om te wonen en zomaar, out of the blue, vertelde ze dat ze wel aan de Waal zou willen wonen, vanwege al die vrachtvaart. En we hadden het hier echt nog nooit over gehad. Ik weet wel dat ik genetisch ietwat raar in elkaar zit, maar mijn mond viel wederom open.

  • 3 Comments to “Bootjes”

    • jan on July 31, 2008

      Ik ben aan de Waal opgegroeid. Dan wil je
      de rest van je leven terug. Zet mij aan
      een rivier en ik ben gelukkig

    • henriette on July 31, 2008

      Wij hebben al zes weken werk in Duitsland en de Waal is voorlopig nog niet in zicht. Ik kan je mijn nummer geven, dan kun je een sms’je sturen als je op de brug stilstaat. Mail maar, als je het wilt hebben.

    • Irene on August 2, 2008

      Toen ik nog aan de Waaldijk woonde, in Ooy, kende ik de grote duwbakrederijen, die op ooghoogte voorbijvoeren. Franz Haniel is de enige die ik nog weet. Vergeleken bij de Waal is de Moezel maar een tam watertje.

    Leave a Reply

    *