Mijn ouders zijn noch wielersportliefhebbers, noch francofielen, dus het drie weken durende reclamefilmpje van het Fransch Verkeerschbureau werd bij ons thuis niet gevolgd. Nadat mijn franse lerares mij een keer ongenadig uitlachte om een spreekbeurt over een boek, is elke kans op enige genegenheid mijnerzijds jegens het franse nihil.
Ware het niet dat bij mijn eerste baan er een tourpoule gehouden werd. Ik zat op een vrij centrale positie en kende dus bijna iedereen in het gebouw. Daardoor was de tourpoule heel erg leuk om te volgen, en ben ik ook maar de echte tour gaan volgen. Toen kwam ik erachter hoeveel strategie er ook komt kijken bij het rijden van zo’n tour. Sindsien volg ik de tour min of meer. Toen mijn musicalvriendjes dus voorstelden een tourpoule te doen was ik voor, helemaal voor. Ik keek wie er vorig jaar goed gereden hadden, hoe de truien verdeeld waren, wie de meest aanvallende rijders waren en ik keek extra naar het jongeren klassement. De beloften van gisteren zijn immers de renners van vandaag. Ik zoog wat aan mijn duim en koos wat mensen uit waarvan ik dacht ze wel eens een etappe konden winnen en besloot dat Flecha mijn kopman was. En dat laatste was mijn domste besluit.
De tour ging van start en er waren al vrij snel twee mannen die ons pouletje aanvoerden en al snel onbereikbaar waren. Uiteindelijk ben ik de beste van de rest geworden. Mijn grote puntentrekker was Kim Kirchen, die in de tourpoule goed voor meer punten was dan Cadel Evans en Carlos Sastre. Ik had de hele top drie in mijn selectie zitten en toch benaderde ik de mannen voorin onze poule niet. Voor volgend jaar de volgende aandachtspunten: de kopman moet een echte kandidaat voor het eindklassement zijn of een goede sprinter en in de selectie heb je niets aan mensen die mogelijk een etappe kunnen winnen, daarvoor is de klassering in de verschillende klassementen te belangrijk. Dus, volgend jaar…..