Ergens in mijn achterhoofd maakte ik me al wel zorgen, maar dat was in mijn achterhoofd, ver weg van de realiteit van de dag. Maar opeens werd de zorg in mijn achterhoofd de realiteit van de dag. Het is niet dramatisch ofzo, maar ik wist dat het hele afvallen lastig zou worden als ik weer aan het werk zou zijn. Niet meer elke ochtend een uurtje balletten en daarna nog een stukkie (een uur en meer) gaan fietsen, maar op tijd op staan en moe thuiskomen.
En ja, ik sta om zes uur op, zit om zeven uur in de auto en kom moe weer thuis. Zo nu en dan lukt het me om ‘s ochtends even de twintig minuten gestrande walvis in te voegen, maar koken en eten zijn dramatisch. Ik had bedacht dat ik in het vervolg vaker de trein zou nemen naar mijn werk en dan op de fiets naar het station. Maar momenteel werk ik half in Nijmegen en half in Wageningen. Reizen met fiets en trein kost zo veel meer tijd dat dat gewoon geen haalbare kaart is. Dus eigenlijk komt het erop neer dat ik om zeven uur de auto inrol, dan met de lift (vijf verdiepingen, dus ook teveel om te lopen, ik loop er wel drie in de parkeergarage) naar mijn bureau getild wordt, vervolgens weer de auto in schuif en daarna drie passen loop om plaats te nemen in het receptiehok. Hier mag ik niet eens weg, dus even een loopje om iemand aan te spreken zit er ook niet in. En ‘s avonds ben ik eigenlijk te moe om nog te gaan koken en dingen te doen. Mijn gewicht hangt dus aan een zijden draadje. Gelukkig is zijde soms best wel sterk.
Wat ik wel gemerkt heb is dat bewegen wel in mijn gewoontes is ingesleten, dus als ik ‘s ochtends niets gedaan heb, dan word ik daar onrustig van. Dus dan lig ik ‘s avonds Grey’s Anatomy te kijken met mijn benen in de lucht of in een wokkel gedraaid. Ik hoop dat ik mijn gewicht zo enigszins onder controle kan houden. Eten moet ik beter gaan plannen en voorkoken in het weekend. Maar het gaat lukken.
Gelukkig heb ik ook goed nieuws. Ik pas inmiddels in de kleren die ik al jaren een mijn kast heb liggen en die al die tijd een maat te klein waren. Ik schop kont!

6 Comments to “Het zijden draadje”

Xaviera on July 18, 2008

Toch goed dat je doorzet!

En

wat 18 juli dieettips:

Drink 10 min. voor het eten een dik glas water.

Én

Schep op, op een kleiner bord.

Minitips dus
Martine on July 19, 2008

Hoi Amiek,
Ik ken je niet, jij kent mij niet maar ik lees je log al geruime tijd.
Ook ik ben een gewichtige dame en jij bent mijn grote voorbeeld!
Echt waar.
Nu moet ik alleen nog de moed vinden dat voorbeeld te volgen!
Annemiek on July 20, 2008

@ Xaviera: dus ik moet bij de Mc vragen of ze een quarterpounder in het doosje van een gewone hamburger douwen?
@ Martine: ik zit te blozen achter mijn laptop…
Aukje on July 21, 2008

@ Xaviera: Eigenlijk mag je een half uur voor en een half uur na het eten niet drinken. Dan neem je de voedingsstoffen minder goed op.

Ik kan maar één goede tip geven waarvan ik al weet dat je ‘m niet gaat volgen omdat ‘ie supermoeilijk is: geen suiker! Maar ik ben in een maand tijd wel twee en een halve kilo afgevallen door geen suiker te eten. Moet wel zeggen dat ik daarbij ongeveer een half uur per dag beweeg. En hoewel ik nu nog superchagrijnig ben, weet ik dat ik me straks echt veel beter ga voelen…
Annelieke on July 24, 2008

De wokkel, die lijkt mij heel speciaal. Daar moet je patent op aanvragen! Bij het synchroonzwemmen of het ritmisch gymnastiek: “een driedubbele wokkel”.

ps. ik ben inmiddels ook verslaafd aan Grey’s Anatomy.
Aukje on July 29, 2008

Nog een reactie van mij: in de Viva deze week een verhaal van een meisje dat gestopt is met werken om af te vallen. Althans, dat was de kop (ze moeten het natuurlijk wel dramatisch brengen om lezers te trekken). Ze zei haar secretaressebaan op om in een callcenter te gaan werken waar ze ‘s middags en ‘s avonds kon werken, zodat ze ‘s ochtends kon sporten, dus werken deed ze nog wel. ‘t Is ook een manier… andere werktijden…