Op volle snelheid ben ik in mijn nieuwe werkende bestaan gedoken. Het maken van werkafspraken liep gelijk door aan vol aan het werk. Ik zit ook nog halve dagen achter de receptie, allemaal onbekende gezichten, eigenlijk geen echt contact, maar wel tijd om met andere dingen bezig te zijn, deze week vooral een start voor mijn andere klus, hopelijk snel ook voor mijn studie. Tijdtechnisch loopt het vooral rommelig. De klus is in Nijmegen en Nijmegen is belabberd bereikbaar. Met mazzel doe ik het in de auto in iets meer dan een half uur, met pech in meer dan een uur. Met het openbaar vervoer ben ik bijna anderhalf uur kwijt. Dus zoek ik met de auto de rustige momenten op om te rijden. Als ik een middagdiens achter de receptie heb, vertrek ik vlak na zeven uur, om nog wat uren te maken voor ik weer terug moet. De ochtenddiensten van de receptie beginnen om acht uur. ‘s Middags door naar Nijmegen en dan na de spits terug naar huis. Al met al maak ik lange dagen, maar dat geeft niet, ik kan wel wat hebben. Waar ik alleen bang voor was, lijkt ook waarheid te worden: bewegen en gezond eten schieten erbij in. Mijn weekend heb ik dus gebruikt om weer een volledige balletsessie te doen en een uurtje te gaan fietsen. Ik moet er wel even serieus over nadenken hoe ik dat aan ga pakken. Het zijn maar twee maanden en zodra ik geen receptiewerk meer doe ga ik sowieso met het OV naar Nijmegen, maar tot die tijd….