Op het moment dat ik de snelweg opdraai zie een grote rij met vrachtwagens, caravans en ander stilstaand blik en kunststof. Ik was al niet heel erg op tijd, dus een vloek vliegt hardop mijn mond uit. Ik realiseer me dat ik cabrio rijd en kijk geschrokken om me heen. Gelukkig zit iedereen stilzwijgend in zijn eigen hokje voor zich uit te kijken. Maandag moest een collega mij aflossen en die kwam een half uur te laat, dus ik weet hoe irritant het is. Ik pak mijn telefoon om te bellen. “Met de receptie van zus en zo” roept een man in mijn oor. Een man? Zus en zo? Ik werk niet op de receptie van zus en zo en er werken geen mannen bij mijn receptie. Ik zeg hem dat ik een verkeerd nummer gedraaid heb (ik weet het, je draait niet meer, en al helemaal niet op je mobiel, maar getoetst klinkt zo raar) en of hij mij het nummer van de receptie van Radix kan geven. Ik hoor hem op de achtegrond mompelen en hannesen en ik begrijp waarom. Het is in de systemen onmogelijk om receptienummers op te zoeken. Ik geef hem een hint en hij haalt opgelucht adem. Als het nummer genoemd wordt blijk ik de nummers wel goed te hebben, maar niet in de goede volgorde. “Hahaha,” lach ik mijn onbekende collega toe, “het is net Mastermind, één goed en op de goede plaats, vier goed, maar niet op de goede plaats.” Mijn Aha-Erlebnis komt niet over aan de andere kant van de lijn en ik vraag me af hoe ik zomaar op een zonnige vrijdagmiddag op Mastermind kom. Ik kan me het doosje nog voor de geest halen en het gepruts om de zwarte en witte staafjes in de gaatjes te krijgen en om je kleurcode onder het kapje te krijgen. De geest is en blijft een raar ding.