Ik zit in mijn receptiehok en veeg de slaap uit mijn ogen. Ik mag hier bijna alles, behalve weggaan en slapen. Ik ben geen ochtendmens, dus ik ben nog niet toe aan studeren of werken voor mijn andere klus. Dus roep ik maar “”Goedemorgen” en evenzo vaak “Good morning”, want het is hier een internationale omgeving. Daarnaast open ik de deur voor mensen die hun pasje vergeten zijn of te lui zijn om hun pasje te pakken. De combinatie internationaal en pasjes leidt soms tot rare gesprekken. Zo voerde ik een minuut of tien geleden de volgende discussie:

- “Hello!” (grote grijns)
- “Good morning”
- “My badge is ready!” (nog grotere grijns)
- “One moment” en ik duik in het laadje waar nieuw aangemaakte pasjes liggen. Ik wil al gaan vragen wat zijn naam is, maar er liggen helemaal geen nieuwe pasje.
- “Did you receive an email about your badge?”
- “Okay!” (nog steeds een grote grijns)
- “When did you receive an email about your badge?”
- “Okay!”
- “Did someone tell you your badge was ready?”
- “Okay!” Het kwartje (of de dirham) begint te vallen en de grijns wordt wat smaller. “Someone told me”
- “Who told you?” Ik verwacht een antwoord als “My supervisor” of een compleet verhaspelde onherkenbare Nederlandse naam. Ik krijg een gebaar waarin ongeveer het hele gebouw meegenomen wordt.
- “I don’t know her name, but I will come tomorrow”
- “If your badge is ready, we will send you an email.”
- “Okay!”

Toch vermoed ik dat hij morgen weer met een grote grijns aan de balie staat.