Vanmorgen had ik nogal een mening over wat ik op de radio hoorde. Een of andere nitwit politicoloog was laaiend op Femke Halsema dat ze Wijnand Duuvendak had laten vallen. Want, zo fulmineerde hij, Groen Links begreep niks van de achterban, en dan de argumenten die ze gebruikte, belachelijk, sinds wanneer moest je je aan de wet houden? “Pardon?” riep ik naar de autoradio, “pardon?”. Maar de politicoloog ging maar door en ging maar door. Daarna kwam een item over de grammy-nominatie van Peter R. Normaal ben ik best blij als Nederlandse programma’s ergens een spannende nominatie krijgen. Maar dit kreeg bij mij niet meer los dan een lauw tja-gevoel. Dus een beetje opgewonden en geirriteerd kwam ik in Nijmegen aan, maar de rest van de dag was eigenlijk gewoon fijn. Ik ben de hele dag blij geweest, gewoon blij. Blij omdat ik iemand die boos was, stoom af kon laten blazen, blij omdat ik lekker door de zon kon lopen, blij omdat Kim Collins door is naar de halve finales, blij omdat ik iemand handige dingetjes van Sharepoint kon laten zien. Ik was blij omdat er toch nog een Amerikaan tweede werd bij het kogelstoten en last but not least omdat Jos Lansink op een gedeelde veertiende plaats staat na de eerste manche van de springende paardjes. En dat is goed, want dat is heel kort achter de dertien die op de gedeelde eerste plaats staan. En Jos Lansink is een Belg, dus voor mijn Pekingpoule moet hij even een gouden plak halen, dus hij is goed op weg. Het was dus een mooie dag vandaag en dat is fijn. Heel fijn.