Ik heb momenteel een klus bij de Ondernemingsraad van het Universitair Medisch Centrum. Bij het lopen over de campus van was me al een keer opgevallen dat er een oranje fietspad was dat ergens midden in een grasveld stopte. Ik ben niet iemand die grasvelden zomaar oversteekt, dus ik liet het fietspad voor wat het was en vervolgde mijn weg via een voor mij handige route. Tot ik met een collega een rondje liep die het rare fietspad van de andere kant benaderde en daar stond een bordje:
Dit is een Helicopterlandplaats
het is zeer gevaarlijk hier afval achter te laten
dit worden projectielen tijdens het landen
gaarne verantwoordelijkheid nemen
Logisch, het was geen fietspad, maar een brancardpad. Of misschien wel een Brancardpad, het was immers ook een Helicopterlandplaats. Brancards en Helicopters, daar moet je ontzag voor hebben. De collega vertelde me dat de helicopter bijna nooit voor zieken gebruikt wordt, maar vooral voor artsen om snel bij een ongeluk te komen. Zij kunnen dan ter plekke een leven redden en de patient stabiliseren, zodat dat die gewoon met de ambulance kan. Maar soms, heel soms, dan is een Brancardpad handiger dan gewoon een grasveld.
Sowieso is een ziekenhuis wel anders dan ik gewend ben. Ik begon de eerste keer bijna te stuiteren toen ik een arts zag: een echte dokter! Ik heb ook al de neiging gehad een arts een mep verkopen. Je beroep is wat mij betreft geen enkele reden om op bijzonder onbeschofte en arrogante wijze voor te dringen in de kantine. Maar ik ben Annemiek, ik mep niet.
En dat een ziekenhuis echt een andere cultuur is bewees een OR-lid. In het dagelijks leven is hij anesthesiodinges en hij kwam in zijn blauwe pakje met gele jas even een bakkie doen op het secretariaat. “Zo”, zei hij, “het is vandaag een goede dag, tot nu toe zijn ze allemaal weer wakker geworden.”
Oké…
Aukje on August 29, 2008
Oei, ziekenhuishumor… Wie weet lach je er over een tijdje wel om!
Xaviera on August 29, 2008
Ik zou echt neverrrr arts willen zijn….wat een stress zeg!
Jacco on August 29, 2008
Vandaag zo’n copter bijna in onze achtertuinen
Poelekie on August 30, 2008
Onbeschofte voordringartsen (vast een chirurg) en anesthesiologie-humor: het is een apart wereldje. Zelf vind ik het allemaal vrij hilarisch, daarom werk ik er ook.
Trouwens: het is bij sommige operaties inderdaad maar afwachten of iemand zijn oogjes nog wel open doet, maar dat zijn dan wel patiënten waar op meerdere gebieden zeer veel aan mankeert. Dit even voordat niemand meer naar het ziekenhuis durft voor zijn amandelen
Virginie on August 31, 2008
Als ik anesthesist was, zou ik ook tot deze categorie humor mijn toevlucht nemen. Ik kan er nu ook al om lachen eigenlijk…
En nu moet ik je ook even op dit filmpje wijzen: