Afgelopen week was druk: elke dag én achter de receptie in Wageningen én bij mijn ziekenhuisklus en bijna elke avond iets. Maandag ben ik naar Il y a longtemps que je t’aime geweest. Prachtige film. Bijzonder verhaal over verlies, maar tegelijk heel gewoon en vanzelfsprekend. Iedereen in de film is iets verloren: spraak, geheugen, geliefde(n), vertrouwen. Verder had ik drie avonden repetities voor de Classical Night in Maassluis. Allemaal Russische componisten, dus stukken met namen als Tsaar Boris, Prins Igor, Tsaar Saltan. Ietwat verwarrend, maar mooie muziek (6 september 20′00 ergens buiten in Maassluis en 13 september om 20′00 in de Jacobikerk in Utrecht). Uiteindelijk zou ik ook nog een musicalrepetitie gehad hebben, maar toen stortte ik even in. Vrijdagavond belde ik tussen de bedrijven door met mijn ouders. Ik was net bezig mijn courgettte-geitenkaastaartje in de oven te zetten, dus tijdens het bakken konden we even bij praten. Zij zouden zaterdag op vakantie gaan en hadden besloten het rustig aan te doen, dus op de eerste dag zouden ze van Groningen naar Maastricht rijden. Het duurde even voor het kwartje viel, maar als je van Groningen naar Maastricht rijdt, dan kom je ongeveer langs Wageningen. Dus stelde ik voor om te lunchen op een parkeerplaats langs de A50. En zo geschiedde. Gistermorgen maakte ik van de laatste courgette een soepje, verpakte de pan in alu-folie en lime-groen badlaken, pakte brood, beleg, melk, koffie, thee en een tomatensalade in, en toog naar de illustere parkeerplaats Kabeljauw. Daar trof ik mijn ouders en we zaten lekker een uurtje te lunchen in de zon. Ik pakte het boeltje, wenste ze een fijne vakantie en drukte ze vooral op het hart om allemaal dingen in hun vakantie te doen die ik niet zou doen (wandelen, fietsen en zelf koken bijvoorbeeld). Dat beloofden ze en ze vervolgden hun weg. ’s Avonds bleek dat ik in dat uurtje langs de snelweg behoorlijk verbrand ben. Heb ik mijn vakantie ook weer gehad.