Vriendin A. was in Florida. Ze bezocht haar ouders en werkte, dus veel tijd om toerist te spelen was er niet, maar de supermarkten en de mall waren al een uitje op zich. Ze vertelde over alle winkels en dat ze bij de chique mall echte Manolo Blahniks had gezien. En ze voegde daar terloops aan toe dat het jammer was dat ze zo duur waren, want anders zou ze een paar voor me meegenomen hebben. Dit verbaasde me, want ik heb niet echt een schoenenfetisj, en merken interesseren me ook niet echt. De verklaring bleek veel pragmatischer: ik ben de enige in haar vriendenkring die op dat soort hakken zou kunnen lopen.
Toen ik 15 was had ik mijn eerste vriendje en dat was een lang vriendje, ik was toen ergens net over de 1,60 en hij zal ruim over de 1,80 geweest zijn. Dus ging ik op hakken lopen en dat ben ik blijven doen. Nu gebruik ik hakken vooral om mijn lengte-breedte verhoudingen te veranderen. En ook uit luiheid: broeken in mijn maat (met name de broeken van de Hennes) zijn eigenlijk standaard 10 cm te lang. Ik kan ze natuurlijk korter maken, maar op hakken lopen is makkelijker, dus doe ik dat.
Natuurlijk nam vriendin A. wel wat voor me mee uit de VS van A. Ik kreeg een boodschappentas gemaakt van gerecyclede pet-flessen en een scheurkalender met elke dag een muffin-recept. Dus ik zou zeggen: huur mij in 2009, want ik bak elke dag muffins en die kan ik natuurlijk niet zelf opeten…