Bij mijn werk ben ik betrokken geraakt bij een project waar ik niet voor aangenomen ben. Het is een intranetproject en ze gaan werken met Sharepoint. Nou zijn dat toevallig twee dingen waar ik heel goed in ben. Er was me gevraagd of ik een review wilde maken van wat er tot op dat moment gemaakt was. Ik was (en ben) niet erg enthousiast over de bereikte resultaten en daardoor zit ik nu in de projectgroep. Binnen de project blijkt bovendien niemand echt met Sharepoint te kunnen werken en daar ben ik nou net goed in. Zeg maar in het land der blinden…
Toch kriebelde er ook buiten het specifieke Sharepoint-verhaal iets binnen het project. Vanochtend werd ik om 6 uur wakker met een visie op de functionele structuur van het intranet. Ik vond dat ik moest slapen, dus ik draaide me om, en om, en om, zette CNN aan (normaal slaapverwekkend), zette CNN uit, telde tot 10 en weer terug, en weer heen, en weer terug. Om half acht gaf ik het op, ik deed mijn ochtendjas aan, deed de verwarming aan en maakte een goede werkplek in de keuken. Sinds die tijd zit ik te typen. Ik pak de reorganisatieplannen erbij, peins over de voor- en nadelen van Sharepoint en puzzel over de stelligheid van mijn woorden:

- Ja, maar zij kunnen ook best gelijk hebben
- Dat kan, maar hebben ze een visie? Ik zie hun visie niet..
- Misschien hebben ze die wel, maar snap jij die niet
- Maar als ze hem niet kunnen uitleggen, dan heb je er toch niet veel aan
- Goed, mijn visie is dus de moeite waard. Ik vertel mijn visie en het is aan hun of ze het met me eens zijn of niet.
- Precies. En als ze het er niet mee eens zijn, dan kunnen ze misschien uitleggen waarom niet, zodat hun visie duidelijker wordt.

En zo houd ik mijzelf lekker bezig. En terwijl ik bezig ben wordt mijn visie ook voor mezelf steeds helderder. En dan komt het moment dat ik naar mezelf uitroep “Wat ben ik eigenlijk slim!” om daar bij de pauze op het toilet bij te denken “en dat alleen omdat ik inkoppers in kop en niet voor open doel laat liggen.” Tja, iemand moet het doen. Waarom niet ik?