Vandaag stond in het teken van telefoneren. Na mijn half jaar zonder werk vond ik dat ik acquisitie moest leren, dus de middag stond in het teken van een workshop koude acquisitie bij de Kamer van Koophandel. Ik zag er als een berg tegenop, want ik vind telefoneren al niet echt leuk en mezelf verkopen is al helemaal een crime. Acquisitie stel ik dus pas uit tot het moment dat ik echt geen geld meer heb. Helemaal fout natuurlijk, vandaar dus de workshop.
Omdat ik niet van telefoneren houd, zijn er ook altijd wat telefoontjes die blijven liggen. Zo ben ik al jaren niet bij de tandarts geweest. Niet omdat ik de tandarts eng vind, in tegen deel, ik heb nog steeds geen gaatjes, ik vind het eigenlijk altijd wel leuk in de stoel. Het bellen voor de afspraak, dat is bij mij de bottleneck. Zo moet ik eigenlijk ook al een hele tijd naar de huisarts. Ik ben de gelukkige bezitter van een Mirena-spiraaltje en dat moet na vijf jaar vervangen worden. Nu is het spiraaltje destijds onder narcose ingezet en ik zie er heel erg tegenop om het er zonder narcose uit te laten halen en een nieuwe te laten zetten. Vooral omdat mijn gynaecoloog er destijds eigenlijk niet aan wilde, omdat ik geen kinderen had. In de serie nare verhalen: dat betekent dus gewoon dat ik niet genoeg uitgelubberd ben. De combinatie van een procedure waar ik tegenop zie en een telefoontje moeten plegen, zijn dus twee heel erg vervelende dingen. En ik ben heel erg goed in uitstellen. Ik belde een keer in het voorjaar, maar toen was de arts ziek. Ik kon naar een vervanger, maar daar had ik al helemaal geen zin in. Deze zomer had ik ook een keer gebeld, maar toen was mijn huisarts met vakantie. Kan gebeuren, en nee er was geen spoed, dus hoefde ik niet naar een vervanger.
’s Middags zou ik het toch over dat nare telefoneren gaan hebben, dus besloot ik ’s ochtends te oefenen en belde ik met het lood in mijn schoenen naar de huisarts. Het antwoordapparaat: op dinsdag 27 oktober was de praktijk gesloten. Kortom, ik moet nog steeds de huisarts bellen. Ik heb nu alleen een extra motivatie om te gaan, want mijn enkel is nog steeds niet beter. Zeven weken nadat je door je enkel gegaan bent nog steeds last hebben, is eigenlijk te lang. Morgen zit ik toch de hele dag thuis omdat ik een nieuwe ketel krijg, dus dan ga ik bellen. Echt waar! En misschien gooi ik er ook nog een koude acquisitie tegenaan. Zo.

Janneke:	Telefoneren, telefoneren, dat is zo makkelijk, d‛r is niks aan
	We gaan‛t proberen, zelf proberen, kom naast me zitten,
	Daar gaat ie dan.
	Pak de hoorn van de telefoon, dan hoor je dit,
	Dat is de zoem, zoem toon.
Allemaal:	Heel gewoon.
Janneke:	Eerst je vinger op de vijf, in dat gaatje van de schijf.
	En nou draaien
Jip:	Ja maar hoe?
Janneke:	Deze kant op naar je toe
Jip:	Nou mag ik het eens alleen
	Nou de acht en dan de één
Jip:	Tuut, tuut, tuut, oh wat gek
Janneke:	Dat betekent, in gesprek
	Telefoneren, telefoneren, dat is niet moeilijk, gaat er wat mis,
	maar proberen, opnieuw proberen
	Dan zul je zien, hoe makkelijk dat is.
	Eerst de vijf en dan de acht
Jip:	wacht nou even
Janneke:	Ja ik wacht
	Omstebeurt nou ik de drie
Jip:	Duw nou niet zo met je knie
Janneke:	Nou de één en dan de zeven
Jip:	Wacht nou even, wacht nou even
Janneke:	‛t is verkeerd, wat hoor ik nou
	‛t is een vreemde mevrouw,
Samen:	Telefoneren, telefoneren, is niet zo makkelijk We worden kwaad
	Toch maar proberen, weer proberen, we blijven draaien
	Zolang tot het gaat Om de beurt allebei
Jip:	Eerst mag ik,
	Dan mag jij
Jip:	Nou de zeven
Janneke:	Nee, nee, nee.
Jip:	Welles
Janneke:	Nietes, nou de twee en de laatste is de vier
Jip:	maar waar staat ie
Janneke:	hier zo, hier
Opa:	Ja, hallo
Jip:	Opa, hallo opa