Ik kan mij eigenlijk hier herinneren dat ik een spaarbankboekje had. Ik had het wel, maar ik denk dat ik het pas kreeg toen ik stiefzussen kreeg: zij hadden allebei zo’n boekje en om er een gezin van te maken werden dat soort dingen gelijk getrokken. Dus kreeg ik ook een spaarbankboekje. Het spaarbankboekje werd mijn eerste rekening bij de Postcheque en -Giro Dienst (PCGD). De PCGD was onderdeel van het keurigstaatbedrijf de goede oude PTT. Ik kreeg een keurige rekening op naam van mejuffrouw Mijnachternaam. Dat doen ze nu niet meer, nu is het gewoon mevrouw voor iedereen van het vrouwelijk geslacht. Die rekening is later gesneuveld tijdens mijn studie. Ik had twee rekeningen en het roodstaan en blauwstaan door geld van de ene naar de andere rekening te verplaatsen tot kunst verheven. Sinds 1986 was de PCGD geprivatiseerd en de Postbank geworden, zij konden mijn financieel gegoochel minder waarderen en heften mijn mejuffrouw-rekening op. Jammer, want nu lijkt het me wel weer grappig om een mejuffrouw-rekeninng te hebben.
Ik bleef lang een tevreden klant van de Postbank, maar voor de commerciele studieschuld voor mijn studie aan de commerciele universiteit, kwam ik bij een commerciele bank terecht. Ik ging na ampel beraad volkomen intuitief in zee met de ABN Amro. Toen ik een bedrijf werd, kreeg dat bedrijf bij dezelfde bank een rekening. Mijn Postbank rekening leeft nog wel, maar eigenlijk vooral omdat dat bankpasje met mijn kat erop zo leuk staat in mijn portemonnee.
Sinds dit weekend zijn we terug bij af: de Nederlandse staat neemt de belangen van Fortis over van Belgie en Luxemburg en daar hoort de ABN Amro bij. Mijn belangrijkste rekening is dus gewoon weer ondergebracht bij een staatsbedrijf. Gelukkig ben ik links genoeg om me daar helemaal tevreden over te voelen.