Het contrast kon niet groter zijn, gisteren zat ik in het zonnetje te lunchen op de Alameda in mijn t-shirt, ‘s avonds reed ik door een klodderig landschap rond het vriespunt en vandaag sneeuwt het. Deze week orienteerde ik me op werken in Spanje in de stad waarvan ik me elke keer weer verbaas hoe zeer ik me er thuis voel. Zonder na te denken vind ik er mijn weg, sterker nog, ondanks mijn a-spaanse uiterlijk vraagt iedereen (buitenlander en spanjaard) me de weg. Aan de andere kant werkte ik aan mijn scriptie, waardoor ik een heel concreet beeld kreeg wat ik zou willen professioneel doen. En dat past helaas minder goed in de manier waarop in Zuid-Spanje bedrijven gerund worden.
Ik hoorde en zag veel flamenco (Gonzalo werkt ook als flamenco-recensent) en hoewel ik erg van flamenco houdt, knaagde het een beetje. ‘s Avonds luisterde ik naar wat tango’s en dat voelt toch meer als mijn muziek. En merkwaardig genoeg zijn tango’s Europeser dan flamenco.
Zelfs mijn dromen deze week waren extreem contrastrijk. En extreem. Als ik ontspan ga ik dromen en op donderdag was het zover. De eerste was weer een echte bloederige actiedroom, zoals ik wel vaker heb. Ik had iemand op bloederige wijze omgebracht, moest alles netjes achterlaten, maar bij vertrek stapte ik in Zeist in de verkeerde trein stapte: eerste stop in Tsjechie. Heel vervelend, ik kon mijn treinkaartje niet vinden, dat zat waarschijnlijk in de tas met alle bloederige kleren die ik meegenomen had om elders weg te werken. De droom van de volgende dat was heel anders, meer hippie. Ik woonde in een soort woongemeenschap in een anti-kraak gebouw van heel veel verdiepingen. Het was per verdieping open-plan wonen met meerdere anderen. Ik moest mijn verdieping delen met mijn ouders, en dat was niet eens zo erg als me in wakkere toestand lijkt. We hadden het heel druk, want we wilden op de begane grond een repetitieruimte/theater regelen en we hadden nog niet alle vergunningen rond. Gelukkig hielp vriendin M. me, waarmee ik net voor mijn Spanje-reis mee naar Introdans geweest ben.
Kortom een contrastrijke week. Op de foto de Alameda rond een uur of zeven. Stel je voor hoe het was rond een uur of twee toen ik er zat.