Het is geloof ik wel duidelijk dat ik het heerlijk heb gehad in Sevilla. Ik zat in huis bij mijn docent en zijn vriendin. Mijn docent was Spanjaard, uit een dorp ten zuiden van Sevilla. Zijn vriendin, N., was francaise. En samen waren ze gewoon een erg leuk, spontaan, gezellig en verliefd stel. Het dagelijks leven met hun was aangenaam. ‘s Ochtends wat rommel en chaos om N. naar haar werk te krijgen (die was drukdrukdruk en bijzonder verkouden). Daarna aten mijn docent en ik wat en gingen aan het werk. Om 14’00 aten we met zijn drieen, meestal een door mijn docent gekookte maaltijd, op de bank voor de televisie. Omdat de Sevillaanse huizen op de hitte gebouwd zijn in plaats van op Hollands lekker weer, was het binnen nogal koud. Dus op de bank lagen plaids en ging het eten over in een soort communaal middagtukje op de bank onder plaid.
‘s Middags (vanaf een uur of vijf) ging ieder zijns weegs. N. weer aan het werk, mijn docent vaak ook en ik zwierf door de stad of deed andere dingen (schoolactiviteiten: paella maken, flamencoles of gewoon wat werken via de internetverbinding van school). ‘s Avonds kwamen we allemaal zo ergens tussen 9 en 10 weer thuis en aten nog een broodje en praatten over wat we die dag gedaan hadden. Kortom een erg huiselijk en gezellig verblijf.
Wat dat betreft stond mijn thuiskomst daarmee in schril contrast. Mijn katten waren heel blij me te zien, daar niet van, maar ik werd verkouden, het was een zootje (restant van een lekkage voor ik weg ging) en alles wat ik nog moest / zou moeten doen viel als een blok bovenop me. Op woensdag ging ik weer werken en de secretaresse en ik waren alleen. Ik weet niet eens meer waar we het precies over hadden, maar het ging over het feit dat ik alleen was en dat trok ik dus even helemaal niet. Bweeeeeeh, daar ging ik. De secretaresse schrok helemaal, want ik ben immers altijd zo vrolijk. Naja, nu dus even niet. Uiteindelijk kan ik het allemaal wel rationaliseren en ging het wel weer. Toch heb ik de hele week een soort kater gehad. Uiteindelijk heb ik twee keer bij mijn favoriete restaurant hier in Wageningen gegeten (erg gezellig personeel en goed eten) en ben ik eigenlijk vooral bezig geweest niet thuis te zijn. Kennelijk heeft dat weekje gezelligheid er toch wat harder ingehakt dan ik eigenlijk zou willen. Ik heb al wel weer een ticket geboekt, ik ga gewoon in een hotel of naar mijn vriendinnetje in Jerez.