Een muziekinstrument moet bij je persoonlijkheid passen. Een violist is een heel ander soort persoon dan een bassist, die weer niet te vergelijken is met een fluitist. Ik heb ooit van de bibliotheek een boekje gelezen over het meest geschikte instrument voor uw kind. Hilarisch, want alle vooroordelen die je hebt over je medemuzikanten worden er gewoon in bevestigd. Ik denk dat kinderen heel goed instinctief kunnen bepalen wat voor soort instrument bij ze past. Juist als ouders actief gaan sturen (‘we hebben een piano’ of ‘ik vind gitaar zo mooi’) de kans op mislukking het grootst is.
Als kind wilde ik accordeon spelen. Mijn ouders vonden het, geloof ik, een verschrikkelijk idee, dus die hebben allerlei andere suggesties aangedragen. Ik weet zelf ook niet waarom ik accordeon wilde spelen. Er zitten geen accordeonisten in de familie, noch werd (en wordt) er bij mijn ouders thuis naar muziek geluisterd waar accordeon-achtigen inzitten. Maar ik moest en zou dus accordeon spelen. Ik heb het zeven of acht jaar volgehouden. Toen werd ik puber en wilde ik lichte muziek spelen. Ik wilde in eerste instantie helemaal geen ander instrument spelen. De docent van het jazzcombo wilde mij er op accordeon best bij hebben, alleen moest mijn accordeonjuf me dan accoorden leren. En daar liep het spaak. Mijn accordeonjuf wilde of kon dat niet en dat was het einde van mijn accordeoncarriere. Ik ging naar de gitaardocent en begon met basgitaar. En inmiddels ben ik al vele jaren naar volle tevredenheid contrabassist. Ik vind het een fijn instrument om te spelen. Het sjouwen is lastig, maar het went. Hij past in mijn auto en ik geniet van bijna alle muziek die op mijn lessenaar komt.
Alleen gisterochtend gebeurde er wat raars. Ik zag vrije geluiden en daar was een bandje met een accordeon en een contrabas. En dat de accordeoniste accordeon speelde vond ik de normaalste zaak van de wereld, maar die contrabassist, waarom was hij g**snaam contrabas gaan spelen? Dat doet een normaal mens toch niet?