Mijn favourite programma op televisie is momenteel Heir Hunters op de BBC. Over het kleine plasje is het zo dat als je geen testament hebt, je nalatenschap aan de staat vervalt, tenzij zich nabestaanden melden. Nabestaanden zijn dan in eerste instantie een partner, daarna kinderen, dan ouders en broers en zussen, dan ooms, tantes, neven, nichten en wat logischerwijs van hun zou erven. Als een nalatenschap meer dan 5000 pond is en de nabestaanden niet bekend zijn, dan publiceert de staat de namen van de overledenen. Als je een familielid in de lijst ziet staan, dan kan je je melden en krijg je de erfenis. Er zijn ook gespecialiseerde bedrijven die lijst afspeuren en op basis van naam en plaats van overlijden inschatten hoe groot de erfenis is en of nabestaanden makkelijk te vinden zullen zijn. Vervolgens gaan zij op zoek naar nabestaanden.
Grote vraag is natuurlijk waarom ik dit programma zo leuk vind, een groot deel gaat namelijk over mannen en vrouwen achter computers op zoek naar gegevens van de burgelijke stand. De verhalen die achter deze mensen zijn interessant en geven je inzicht in hoe het leven kan lopen. Het kleine en grote leed achter het sterven van mensen die onderweg hun familie kwijt geraakt zijn.
Soms zijn de verhalen schrijnend, zoals het verhaal van de vrouw die vlak voor ze uit haar flat gezet wordt sterft. Pas dertig jaar na haar dood blijkt dat haar moeder obligaties voor haar gekocht had, een tante had ze haar moeten geven, maar dat is kennelijk niet gelukt. Inmiddels is de enige zoon van de vrouw, die zwak begaafd was, ook overleden. Ook hij had het goed kunnen gebruiken. In plaats daarvan gaat het naar verre neven en nichten die van het bestaan van de moeder en de zoon niet wisten.
Soms is de uitkomst ook mooi, zoals bij de man die bij nader onderzoek bleek bij meerdere vrouwen kinderen te hebben. Mensen die dachten geen familie meer te hebben bleken opeens een legertje halfbroers en -zussen te hebben.
Het feit dat mijn vader kort voor mijn geboorte overleed, zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Ook programma’s als Spoorloos spreken bij mij altijd tot verbeelding. Ik kan me de zoektocht zo goed voorstellen, alleen weet ik dat er bij mij weinig te zoeken of te vinden zal zijn. De familie van mijn vader is een open, vrijzinnige familie. Ik heb altijd alle informatie gekregen waar ik om vroeg en ze schamen zich niet voor dingen die niet zouden horen of zouden mogen. Ik kan er dus vanuit gaan dat er geen lijken in de kast zitten.
Maar toch…
Mijn vader was 38 toen hij met mijn moeder trouwde. In Heir Hunters vragen ze zich gelijk af of dat wel klopt: een eerste kind op 40-jarige leeftijd. Er wordt dan gelijk gezocht naar eerdere huwelijke en buitenechtelijke kinderen. En heel even droom ik dan dat ik misschien nog ergens halfbroers of halfzussen rond heb lopen. Ik ben heel blij met mijn stiefzussen, mijn neven en nichten en mijn Wageningse surrogaatfamilie, maar toch…
