Ik liep door Arnhem en kwam langs Humanoid. Humanoid… humanoid, zou dat iets betekenen als ‘mensachtige’? Ik had geen woordenboek bij de hand, dus besloot ik dat dat een afdoende vertaling was voor het moment. Mensachtige. Hoewel ik iets te groot(s) ben om in de standaard mens-maat te passen heb ik mezelf eigenlijk altijd wel als mens beschouwd. Net zoals een kat een katachtige is besloot ik dat ik dus ook onder de noemer ‘humanoid’ viel. Er stond ook nog expliciet ‘men’ en ‘women’, en onder de laatste categorie val ik zeker.
En omdat de winkel in een oude kerk zat, besloot ik naar binnen te gaan. Als ze geen kleren voor me hadden kon ik in ieder geval het gebouw bekijken.
“Hoi”, zei ik tegen het meisje achter de kassa, “hebben jullie ook kleren voor grote humans?”
Ja, hoor, die hadden ze wel. Er waren kleren die groter vielen en soms hadden ze zelfs wel XL. En om het plezier nog groter te maken voegde ze er aan toe: “En sommige kleren zijn gelukkig ook heel vormeloos.” En bedankt. Tot overmaat van ramp blijken ze ook van alles maar één ding in het rek te hebben hangen en dan moet je dus gaan vragen naar je maat die er dus waarschijnlijk niet is. Ze weten winkelen wel echt heel erg niet leuk te maken daar bij Humanoid.
Maargoed, ik mocht dus ook bij humanoid standards naar binnen. En mensachtig bleek geen woord te veel gezegd. Ze hadden kleren in alle soorten en maten: een vest met maar één mouw, een broek met spaghettidunne pijpen, gewoon een vierkante lap. En nee, ik heb niet naar kleding in mijn maat gevraagd. De prijzen waren zo hoog dat ik het toch niet durfde te passen.