Ik was vroeger een paardenmeisje. Als ik in de wei een paard zag staan was ik dolgelukkig. Het schijnt dat ik al paard wilde rijden toen ik drie jaar oud was. Mijn moeder, die bang is voor paarden, zag de bui al hangen en heeft me altijd voorgehouden dat ik mocht gaan paardrijden als ik 10 jaar was. Zij hoopte uiteraard dat het over zou waaien, maar niets was minder waar: op mijn tiende verjaardag kreeg ik een cap, een zweepje en rijlaarzen en ik had mijn eerste rijles.
Toen mijn ouder voorstelden dat alle dochters bij het verlaten van de lagere school een Europese hoofdstad mochten bezoeken, riep ik gelijk “Wenen”, om de paardjes van de Spaanse rijschool te kunnen zien. Ik had het helemaal verkeerd begrepen, ik mocht kiezen tussen Londen en Parijs. Wenen was ver weg en duur en bovendien zaten mijn ouders helemaal niet te wachten op iets banaals als een (duur) bezoek aan de Spaanse Rijschool.
De tijd verstreek en ik stopte met rijden. Nu ben ik zo dik dat ik het een paard niet aan wil doen om op zijn rug te gaan zitten. Wel heb ik met mezelf afgesproken dat als ik onder de honderd kilo kom, ik weer ga rijden. Dan snijdt het mes aan twee kanten: ik doe iets wat ik leuk vind, en ik verbruik energie.
Wenen heb ik tot op heden nooit bezocht. Nu zou ik niet meer gaan om de paardjes. Ik zou eerder niet gaan om Schloss Schönbrunn, het nieuwjaarconcert en al die zaken die Wenen eigenlijk de meest Kitsche stad van Europa maken (die hoofdletter K is bewust). Ik zou daarentegen wel gaan om Hundertwasser, Klimt, Kokoshka, Mahler en de Weense jazzscene. De paardjes hangen daar eigenlijk een beetje tussenin. Maar nu was ik in Andalusië en ik ging in Jerez de la Frontera een vriendin bezoeken. De Spaanse rijschool, in Wenen, heet Spaans vanwege de dressuur die uit Jerez de la Frontera komt. Ik had vriendinnetje al aan het werk gezet voor een aanstormend Nederlands dirigent, bovendien kreeg ze de griep. Omdat ik de tijd aan mezelf had, besloot ik de Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre te bezoeken. Ter plekke bleek dat ik voor de dag erop kaarten kon kopen voor de show “Como bailan los caballos Andaluces” (Hoe de Andalusische paarden dansen). Dus vandaag om twaalf uur zat ik in de arena van de Koninklijke School. Terwijl ik er zat bedacht ik me hoe geweldig dit was: dat ik de Spaanse Rijschool nooit gezien had, maar dat ik nu bij de bron van de kunst van de Spaanse Rijschool zat te wachten tot de show begon. Toen de muziek begon, gebeurde wat ik niet verwacht had: ik schoot vol. Ik had een brok in mijn keel en mijn ogen stonden vol tranen, terwijl nog geen paard de arena betreden had. Toen een heerlijke Andalusische stem begon te vertellen over de herkomst van de hogeschool dressuur op het platteland, biggelde er een heuse traan over mijn wang. De eerste nummers van de show heb ik met tranen in mijn ogen bekeken. De ervaring was overweldigend. Niet alleen zijn de Spaanse paarde prachtig, de Andalusische mannen in hun broeken met een hoge nauwsluitende taille, bolero en Cordobes op hun hoofd waren niet te evenaren door stijve Oostenrijkers in Napoleontische kostuums. Dit was het. Hier ging het om, dit was de bron. Ik heb genoten van de show, het werken van de paarden, de strijd tussen willen doen wat er van ze verwacht wordt en vrij willen zijn, de devotie van de mannen die ze bereden, bestuurden, bemenden en beminden, de muziek en de individuele prestaties. Als ik naar Wenen ga hoef ik de Spaanse rijschool niet meer te zien. Dit was het. Dit is het.
En nu heb ik alweer tranen in mijn ogen. Eens een paardenmeisje, altijd een paardenmeisje.