Er is altijd wel iets wat ik vergeet op een vakantie. Daar maak ik me nooit zo druk om, want er is, over het algemeen, weinig wat je niet kunt kopen op de plaats van bestemming. Zo was ik een vorige vakantie naar Sevilla (zo saai…) mijn nagelknipper vergeten. Geen probleem, nagelknipper gekocht, alleen bleken die dingen 10 euro te zijn in Spanje. Ik heb toen maar een echte ‘El Corte Ingles’-nagelknipper gekocht, als een soort souvenir. Alleen had ik thuis al vijf nagelknippers, dus ik gebruik het ding nooit, het ligt ergens in een kast.
Op dag twee van mijn huidige vakantie begonnen mijn nagels wat te irriteren. Ik heb altijd hele korte nagels, omdat dat met muziek maken een stuk handiger is. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan, want, zo besloot ik, ik ga niet weer een nagelknipper kopen die vervolgens in de kast terecht komt.
Inmiddels zijn we ruim een week verder. Het wit, wat ik er altijd afknip, is inmiddels een paar millimeter lang en dat is even wennen. Muggenbeten krabben krijgt een heel andere dimensie, dat is nu echt krabben, het was eerst eigenlijk meer aaien. Typen, telefoneren, en vooral ook neuspeuteren is heel anders met lange nagels. Elke dag denk ik even ‘Zal ik dan toch maar?”, maar nee, ik heb besloten en besluit is besluit. Als er nu een zou scheuren, dan zou ik misschien over stag gaan. Ik ben nu alleen zo ontzettend blij dat ik vanavond thuis ben.