Gisteren hadden we het eerste concert in Nantong en voor bassisten, harpiste en slagwerkers de eerste kennismaking met de instrumenten waar we op gingen spelen. Ik zag er erg tegenop, omdat ik thuis een relatief klein basje heb met een kleine mensuur. Dat dat hier niet zou gaan lukken vermoedde ik al wel, dus ik verwachtte dat zuiverheid en een lekkere fysieke houding vinden om te spelen lastig zou worden. Andere bassisten waren wat diplomatieker in het uitdrukken: “Ik ben wel benieuwd waar we op gaan spelen”. Ik hoorde inmiddels ook de verhalen van een orkest waar bij aankomst te weinig bassen bleken te zijn. Dus spannend was het. En bleef het.

Als basgroep waren we met de opbouwbus meegegaan die eerder vertrok, zodat we wat tijd zouden hebben om in te spelen op de onbekende instrumenten. Bij aankomst deed het licht in de zaal het niet en we moesten wachten tot iemand het knopje kon vinden. Op de tast werden de eerste bassen gevonden. “Ik heb hier een vrij kleine bas”, hoorde ik Ildiko, de aanvoerdster zeggen. Bij mij was er al een zucht van verlichting. Daarna was het even stil. “He?”, was het volgende, “He? Deze bas heeft geen kam!”. De bas werd richting de noodverlichting gehaald. Toen bleek dat de kam met een roze strik aan de bas bevestigd was. Collega-bassist Lieven zette vakkundig de kam op de bas. Terwijl hij daarmee bezig was werden de andere bassen, in totaal waren het er gelukkig evenveel als het aantal bassisten, uitgepakt. Er bleken er nog twee bassen zonder kam te zijn.  Bij nadere beschouwing bleken deze kammen zo nieuw te zijn dat zelfs de gleufjes waarin de snaren moeten vallen nog niet in deze kammen te zitten. De orkestinspecient, Antoon, bleek een klein zaagje in zijn zakmes te hebben zitten en Lieven en Antoon hebben samen de bassen speelbaar gemaakt. Uiteraard heb ik hier een mooi filmpje van geflipt, maarja, maarja, youtube he….

Nagenoeg alle bassen bleken spiksplinternieuw te zijn en dus, toen de snaren en kam erop zaten, om de vijf minuten te ontstemmen. Uiteindelijk kwam dat met de concerten wel goed.

Het spelen op nieuwe bassen is naar Chinese maatstaven erg positief. Voor een Chinees is nieuw altijd beter dan tweedehands, dus een trots westers verhaal over de geschiedenis van je instrument, wordt gepareerd met een nog trotser “My double bass is brand new!”. Daarnaast vertelde David Chen (de organisator van de reis in China) dat in de provincie waar we zitten (75 miljoen inwoners) één professioneel orkest is en dat je daar de instrumenten echt niet van kunt huren of lenen. Verder is er op het gebied van klassieke muziek niet veel en zullen er ook niet veel goede instrumenten zijn.Maar de grapjes over de Ikea bassen waren dus niet van de lucht.

Onze Russische solist voor het pianoconcert van Tsjaikovski, Stanislav Ioudenitch) kon in eerste instantie helemaal niets doen, omdat de vleugel er nog niet was. Hij heeft even meegekeken naar de staat waarin de bassen geleverd werden, en ik denk dat het angstzweet hem toen al in de handen stond. De vleugel kwam uiteindelijk aan, hij was in een open vrachtwagen zonder hoes of koffer naar het theater vervoerd, en rechtstreeks het podium opgereden. En toen kon hij spelen. Eerlijk is eerlijk, het viel mee hoe vals de piano was gezien de omstandigheden, bovendien was de piano compleet en volledig geassembleerd, dus kon hij niet klagen.

Alle vooroordelen over Chinezen worden overigens steeds weer bevestigd. Chinezen kunnen echt geweldig rochelen, snokken en andere bijzonder auditieve versies van lichaamsfuncties geven. Tijdens de voorrepetitie stonden er in de coulisen achter de bassen een paar Chinezen. We hadden er gaan aandacht aan besteed, want we waren aan het spelen, tot een van de mannetjes een geweldige rochel ten gehore gaf in de nek van mijn buurman. Dat zijn toch wel de krenten (of de aangebrande stukjes?) in de pap. Er volgt ongetwijfeld nog meer over het Chinese publiek. Op de foto hieronder de achtergrond waarvoor we speelden.