Soms zijn het niet de toeristische attracties die je dag in het buitenland de moeite waard maken. Of eigenlijk is dat juist best wel vaak zo. Als ik in mijn eentje reis maak ik wel een soort van plan, maar meestal loopt dat in het honderd. Onder de Chinese invloed zou ik zeggen dat als ik eenmaal ergens ben, ik de stad (of de plek) naar mij laat komen, in plaats van dat ik naar de stad ga. Mijn ouders noemen het “Ja, jij wilt alleen maar in cafeetjes zitten”.
Gisteren kwamen we aan in Nanjing en al snel werden de eerste taxi’s naar de belangrijkste toeristische sites genomen. Ik had daar eigenlijk geen zin in, maar me ook niet heel erg voorbereid op Nanjing. Er bleef een groepje wat hangen bij het hotel en daarmee zijn we naar het meer achter het hotel gelopen. Vandaar wilden we eigenlijk naar de overkant lopen, naar de purple mountain met het spectaculaire uitzicht over de stad, en met de tombe van Sun Yat Sen (nog met mijn eindexamen gehad) en een Ming-tombe. Een deel van de oever was afgesloten, dus besloten we over het meer te lopen. En nee, ik heb geen etherisch hoger staat bereikt, in het meer liggen wat eilandjes met daartussen dammetjes en bruggetjes. Je moet er alleen wel voor betalen.
Tijdens de wandeling bleek al snel dat het zo heiig (smog) was, dat over het meer de stad al nauwelijks te zien was, dus het uitzicht van de berg zou wel niet zo bijzonder zijn. Maar tijdens de wandeling was er al genoeg te zien.
Eerst kwam ons een keurige rij met schoolkinderen tegemoet. Netjes twee aan twee, hand in hand. Toen ze ons westerlingen zagen begonnen ze heel hard te zwaaien en riepen ze “Hello, Hello”. Dus zwaaiden wij maar terug “Hello, Ni Hao, Hello!”. Een stukje verder stond een complete kudde van schoolklasjes en wij besloten ons daartussen te begeven. Dat was helemaal een groot feest. De kinderen wilden maar wat graag op de foto en die foto daarna ook graag zien.
Bij het meer laten ook veel bruidsparen hun reportage maken. Anders dan bij ons waar daar op de dag zelf de fotograaf tijd voor maakt, komen de stelletjes hier met een paar stelletjes samen en gaan dan om de beurt op dezelfde plek op de foto. Wachten kan wel eens saai worden, vooral voor de bruidegommen.
Daarnaast brengen natuurlijk veel Chinezen ook hun vrije tijd door in het park: ze laten hun vogel uit, komen vliegeren of spelen een spelletje.
Vanaf de eilandjes in het meer zag je een pagode liggen. Ik stelde voor om die te bezoeken. Ik kreeg een groepje mee en we klommen naar boven. Het JiMing Tempel complex is een prachtige kleur geel en bestaat uit allemaal gebouwen die door middel van trappetjes en pleintjes met elkaar verbonden zijn. Bij de ingang kregen we wierook mee, die we ook aangestoken hebben en bij de rest van de wierook gezet hebben, alleen dan met het onze vader in plaats van met de buiginkjes.
Vanaf de pagode hadden we ook weer een not-so-spectacular uitzicht over de stad. Net toen we een beetje uitgeslenterd waren, zag ik door een raam een hele groep monniken de tempel betreden. Zij bleken een soort dienst te hebben, met zang, een bass drum, een klankschaal en een soort hotelbelletje (“ping”), we zijn op het pleintje buiten de tempel waar zij bezig waren gaan zitten waar we alles goed konden horen. Wij waren eerbiedig stil, maar de Chinezen die zelf kwamen bidden, pakten hun camera’s en gingen mobiel bellen. Tot zover de westerse pieteit.
Toen de monniken al een tijdje bezig waren kwam er een jonge man met wat langer haar in spijkerbroek en een hip t-shirt de trappen opgerend. Hij rende door de tempeldeur en kwam weer naar buiten. Op het pleintje deed hij zijn “pij” aan over zijn kleren, en toen hij alles ingevouwen en omgehangen had ging hij naar binnen en voegde zich bij de andere monniken. Tijdens de ceremonie kwam een monnik regelmatig naar buiten om wat wierook te stoken. Het begon inmiddels schemerig te worden en binnen was het erg donker, dus het lukte me niet goed om foto’s te maken met mijn kleinbeeld camera. Ik heb er echt enorme spijt van dat ik mijn spiegelreflex niet bij me heb. Ik mis de kwaliteit van de lenzen, ik krijg de kleuren niet goed op de foto en ik mis ook mijn sneaky-spy-lens. Jammer, jammer, jammer.
