Gisteren was het eerste concert in Nanjing. We speelden in de Great Hall of the People en dat gaf al een beetje aan wat voor concert het werd. Het concert was gepsonsord door een bedrijf en het was een beetje vaag wat voor bedrijf het was. Het de organisatoren waren op bezoek geweest bij het bedrijf en hadden niet te horen gekregen wat ze nu eigenlijk maakten. Onze tolk had ze ook gewaarschuwd om er maar niet over te beginnen. Het was een groot bedrijf, met ook een eigen orkest en koor en natuurlijk was het briljante idee opgevat dat we ook een stukje samen zouden doen. Dus tijdens de zaalrepetitie kregen we een blaadje voor ons neus van een fijne mars. Omdat ik nogal achterin het orkest zat kreeg ik niet zo heel erg mee wat er voor het podium nog allemaal gebeurde. In de orkestbak bleek de fanfare te zitten en aan de zijkant stond het koor. We hadden geen idee wat het koor zong, vermoedelijk een hymne aan de fabrieksarbeider of een lofzang op de communistische heilstaat. De inbreng van een kapitalistisch orkest was waarschijnlijk vloeken in de kerk, maar muziek verbroederd, dus hebben we ook naar de inhoud van het lied niet gevraagd.
Voordat we überhaupt konden spelen moesten we nog een barrière nemen: er bleken maar zes bassen te zijn. De Chinezen hadden een grote wisseltruc uitgevoerd, twee bassen waren weggehaald, de twee besten en de drie slechtsten waren gebleven, en daarvoor was één andere in de plaats gekomen. En David beleef maar zeggen dat er geen problem was, dat het high quality en high level was en dat hij van ons hield. De bas kwam eraan. Ik ging er al vanuit dat ik als zevende bas (van de zeven) niet mee zou spelen, maar inderdaad, er kwam een zevende bas. Na wat onderling gewissel, had ik best een aardig basje, maar ik kreeg het niet voor elkaar om lekker zittend te spelen. We waren eigenlijk allebei te dik om een goed relatie op te bouwen. Uiteindelijk ben ik maar staand gaan spelen. Ik had gewoon geen zin meer in de kruk, en in er halverwege het concert achter komen dat ik niet goed zat. Met staan ben je iets flexibeler, maar het wordt nooit zo lekker als goed zittend spelen.
Vandaag was hetzelfde concert in dezelfde zaal. We kregen er weer een andere toegift bij: een fijne Strauss-polka, gelukkig in een goed te spelen arrangement. Waar gisteren het publiek uit fabrieksarbeiders bestond, hadden we vandaag een hele groep kinderen. De fabrieksarbeiders werden educatief benaderd: met voorbeeldfragmentjes en een uitleg over het verhaal. De kinderen hadden minder luxe, zij kregen gewoon de stukken met een korte uitleg. Bovendien hadden zij Mahler in plaats van Romeo en Julia van Tschajkovski. Gelukkig waren de kids bikkels, want ze maakten niet eens heel veel meer herrie dan de fabrieksarbeiders: telefoons, chips en praten, het kwam allemaal voorbij. Maar dat schijn normaal te zijn in een Chinees publiek, bovendien moeten we niet te hautain doen: toen Willem Kes in 1888 begon met het Concertgebouworkest, moest hij het Nederlandse publiek ook nog opvoeden.
De mensen achter de coulissen (waar een deel van de basgroep ver in zat) was wel mateloos irritant. Het technische theaterpersoneel had hun kantoortje pal achter de bassen. En zij zaten de hele avond in het kantoortje te roken en op luide toon de Chinese politiek / de leer van Confucius / het onbehouwen gedrag van die witneuzen / de voetbaluitlagen van de Chinese eerste divisie / de beste Mahjongstrategie (doorhalen wat niet van toepassing is) te bespreken. Bovendien waren ze het vandaag niet eens, want tijdens het concert werd er regelmatig met de deuren geslagen.
Kortom het was weer een hele ervaring, en toch ook weer een bijzonder geslaagd concert, niet in de laatste plaats door het Tsjaikovski-monster Behzod, die korte metten maakte met de Chinese vleugel. Hulde!