Het eerste wat je doet als je na 12 uur reizen op je hotelkamer komt is natuurlijk internet checken. Ik had speciaal mijn netbook meegenomen en heb die aangesloten met een internetkabel. Alles ingeplugd en rappapa rappapa ik was online. De eerste site die ik checkte was Twitter, daarna Facebook. Beide deden het niet, dus ik dacht dat ik niet online was. Maar ik was wel online en de sites doen het gewoon niet. Daarnaast werken ook youtube en vimeo niet (jammer van de Flip), maar Flickr en mijn eigen sites weer wel. Gelukkig pakt twitter wel de rss van mijn blog, maar ik kan dus geen @-replies lezen. Foto’s plaatsen gaat dus wel lukken en ga ik ook zo doen, maar filmpjes (of tot 90 seconden op flickr) niet. Lastig hoor, werken in een dictatuur. Als journalist kan je dus wel berichten China uitkrijgen, door via een andere site berichten te plaatsen en die een RSS te geven op twitter. Moet je dan wel regelen voor je naar China vertrekt. Morgen eerste concert. Probeer zo nog een logje te maken met de eerste real life ervaringen, maar dit wilde ik toch online zetten en los van de overige verhalen.
Op de foto het rode boekje: onze rots in de branding, onze leider in woelige tijden. Verplichte kost voor muzikanten want het vertelt ons waar we wanneer zijn, met wie we een kamer delen, hoe je met stokjes moet eten en allemaal andere wetenswardigheden.