Zo nu en dan val ik in bij andere orkesten, dat is het lot van een contrabassist. En dat is leuk, want je speelt nog eens andere stukken en op andere plekken. Viavia had ik al een paar keer ingevallen bij het Philips Symphonie Orkest en in het voorjaar werd ik weer gebeld: of ik weer wilde invallen. De eerste vraag die ik dan altijd stel is wat ze gaan spelen en wanneer. Ze zouden een Strauss-stuk spelen (Tijl Uilenspiegel) en Strauss en ik dat combineert niet zo heel goed. Bovendien was het concert ergens in juni en ik zag het qua tijd niet zo zitten. Toen kwam het wisselgeld van het orkest: ze zouden met het programma naar China gaan. Tijl Uilenspiegel ging ook mee, dus ik heb even gewikt en gewogen, en ben het vervolgens vergeten. Kort voor de zomer werd ik weer opgebeld en in een opwelling heb ik toen “ja” gezegd. Toen was het nog ver weg, en leek het nog leuk. De afgelopen maanden vond ik het allesbehalve leuk. De hoeveelheid repertoire was veel: het orkest kende al 90 %, voor mij was alles nieuw, er kwamen stukken bij en ik was niet op mijn aller helderst. Eigenlijk heb ik vanaf het moment dat ik “ja” zei, het idee gehad dat het niet door zou gaan. De Mexicaanse griep zou vast uitbreken of ze zouden erachter komen dat ik eigenlijk niet kan spelen. Met name dat laatste heeft me de laatste paar maanden veel energie gekost. Ik heb zelfs gedroomd dat ik apart genomen werd en dat me verteld werd dat ik niet mee kon, omdat ik het niveau niet aan kon.
We hebben de try out gehad, en de laatste repetitie en ik mag nog steeds mee. Natuurlijk kan er nog van alles mis gaan (die griep, ik kan het vliegtuig missen etcetera), maar in principe vertrek ik zondag naar Shanghai. Ik begin me nu dus een beetje voor te bereiden. Ik had bedacht dat ik online zou doen of mijn ouders in mijn huis kwamen, dus ik belde ze even om dat te zeggen. Eigenlijk vonden ze dat wel een erg goed idee, want ze wilden nog wat bekenden in het westen opzoeken, dus ze komen echt in mijn huis. Nu dus opruimen, schoonmaken en de laatste losse eindjes afwerken en dan kan ik weg. De intentie is om veel te fotograferen en veel te bloggen!






Aukje on October 21, 2009
Oh man, wat onwijs spannend! En dat je er geen zin in hebt, herken ik zo. Ik had dat standaard, en besloot na twintig jaar dat dat niet een leuke manier was om muzikant te zijn: ik ben daarom gestopt. Maar jij gaat het nog wel leuk vinden. Heel veel succes alvast!!
Anna on October 23, 2009
Zondag al! Heul veul plezier daar. Je gaat het vast een enerverende ervaring vinden (dat sowieso), maar ook in positieve zin bedoel ik. Ben benieuwd naar je verhalen!
Concertgebouw – mijn eerste keer « Amiek on December 10, 2009
[...] niet hoog leggen, als er iets unieks voorbij komt, hoef ik daar niet lang over te denken. Dus na de stress voor de Chinareis kwam er nu de stress voor het concertgebouworkest, die ik niet uitgebreid zal beschrijven (soort [...]