Ik kende weinig mensen binnen het orkest en er waren veel meer gastspelers, dus zo nu en dan was het even zoeken wie bij welke naam hoorde. Ik werd al snel “Annemiek? Dat is die van die koffer uit 1900.” Ik geloof niet dat mijn koffer echt zo oud is, maar tussen alle hard cases met wieltjes en al dan niet uitschuifbare handvaten valt mijn koffer wel op. Vooral door het gebrek aan alle luxe die een moderne koffer biedt: een bruine doos, met een handvat en twee metalen sloten. Van binnen is er een geruit papiertje op geplakt om hem nog een beetje cachet te geven. En nee, het is niet de handigste koffer, op treinstations loop ik er inderdaad mee te sjouwen. Op vliegvelden zijn er eigenlijk altijd karretje, dus dat is geen probleem. Hij komt wel elke vliegreis meer gebutst weer thuis. Met alle hard case koffers, zijn de bagagesjouwers ook steeds roekelozer geworden met de bagage en dat merkt met name de minst stevige koffer. Over het algemeen is dat die van mij.

Ik heb wel ‘handiger’ reismiddelen geprobeerd hoor: ik heb een rugzak gehad (gestolen uit de berging van mijn flat) en een koffer waar de tweede reis de pootjes van afbraken, waardoor hij niet meer bleef staan. Ik heb een keurige kleine samsonite, die ik als cabinebagage mee mag nemen, maar meestal vind ik die te klein. Het is niet zo dat ik altijd een gigantische beautycase, mijn complete garderobe en al mijn schoenen meeneem. Sterker nog, ik vergeet meestal essentiele dingen. Het probleem is dat ik altijd met meer terug kom dan ik heen ga. Ik heb ooit in Sevilla een extra rugzak gekocht, zodat ik meer mee kon nemen: kleding voor mezelf of voor vrienden, etenswaren, boeken, noem maar op, het gaat allemaal mee terug.

Ik heb destijds deze koffer meegenomen toen ik in Sevilla ging wonen. Een jaar heb ik uit deze koffer geleefd: ik ben er negen keer mee verhuisd in een jaar en dan was het mijn verhuisdoos die in een taxi kon. Toen ik weer terug kwam in Nederland kwam hij weer gewoon bij mijn ouders terecht. In 1991 ging ik naar Thailand, en ik geloof dat ik hem toen definitief achterover gedrukt. En sindsdien komen we altijd weer bij elkaar terug.

Dat het geen koffer is uit 1900 is wel duidelijk, alleen van wanneer dateert hij dan wel? Ik belde mijn moeder om het haar te vragen, want hij was eerst van haar. Zij begon eerst uit te rekenen sinds wanneer ze haar huidige koffers had, en de uiteindelijke conclusie was dat zij hem waarschijnlijk ook van haar ouders meegenomen had toen ze ging studeren.
Gezien mijn ervaringen met andere koffers en rugzakken, zal ik deze koffer voorlopig niet weg doen. Hij bevalt prima en gaat waarschijnlijk nog heel wat reizen mee.